Ambasadorja Kim përshëndet vendimin e Shqipërisë për të strehuar afganët

Ambasadorja e SHBA-ve në vendin tonë, Yuri Kim ka përshëndetur vendimin e qeverisë shqiptare për të strehuar refugjatët afganë të rrezikuar nga talebanët.Me anë të një postimi në rrjetet sociale, diplomatja përmend “Besën” si vlerëm më të rëndësishme për shqiptarët. Diplomatja amerikan shkruan se është nder që SHBA e ka mik dhe aleate Shqipërinë.

BESA – kur ka më shumë rëndësi, populli shqiptar tregon gjithmonë nder, guxim dhe mirësi. Ne jemi krenarë t’ju quajmë mikun dhe aleatin tonë”, shkruan Yuri Kim.


Moderatorja shqiptare flet troç: “Nuk do të dashurohesha me një djalë të varfër”! Pres më lart

Moderatorja sportive Lei Kraja, së fundmi ka zhvilluar një ‘intervistë virtuale’ me ndjekësit në ‘Instastory’ ku i është përgjigjur pyetjeve dhe ka ‘shuar’ kuriozitetin e ndjekësve në lidhje me jetën e saj. E pyetur nëse është beqare apo në një lidhje, moderatorja zgjodhi të mos flasë, duke publikuar vetëm pyetjen pa një përgjigje. Një tjetër ndjekëse e pyeti nëse do të bëje bebe së shpejti, dhe ajo e la me dyshim përgjigjen duke thënë që nuk i dihet kurrë.


Dikush nga ndjekësit e pyeti rreth virgjërisë ndërsa Kraja u përgjigj: ‘Nuk është puna juaj’.

Një tjetër pyetje për bukuroshen zeshkane ishte nëse do të dashurohej me një djalë që s’ka pasuri, pra të varfër dhe ajo ka zgjedhur të tregohet e sinqertë me të duke i thënë se pret më lart nga partneri i saj.


Lei u përgjigj: “Ummm, jo. Kam punuar shumë për të bërë regres. Pres më lart nga partneri”.

Pritet fluks mjetesh në pikat kufitare Greqi-Shqipëri/ Ja çfarë raportojnë mediat helene

Mediat greke kanë bërë njoftime sensibilizuese për shpërndarje të automjeteve që vendosin të kalojnë kufirin me Greqinë, në të gjitha pikat kufitare me shtetet fqinj, për të shmangur fluksin në pikat e mëdha hyrëse. Nga pika kufitare e Kakavijës, pala shqiptare ka bërë shpeshherë thirrje të vazhdueshme për të shfrytëzuar të gjithë orarin e vendosur të hyrje – daljeve përgjatë 24 orëve dhe kalimin e shtetasve edhe në pikat e tjera kufitare veç asaj të Kakavijës, me qëllim evitimin e radhëve të gjata në pikën më të madhe të kalimit të kufirit me shtetin grek.


Veç Kakavijës, dy shtetet fqinje kanë pikat doganore të Kapshticës në Korçë, Tre urat në Përmet dhe Qafebotës në Sarandë.

Kujtojmë se një vit më parë, një radhë prej mbi 25 km, u krijua në Kakavijë, në këtë periudhë, si pasojë e fluksit në dalje nga Shqipëria. Pikërisht në 15 gusht, një autoambulancë shtypi një fëmijë 10 – vjeçar në aksin Jorgucat – Kakavijë, pranë Bularatit.

Aktualisht pala greke, në Kakavijë, vijon të punojë me dy sportele, si pasojë e masave anticovid, ndërsa merren edhe testet rapid për shtetasit që hyjnë në Greqi, duke krijuar vonesa dhe radhë të gjata pritjeje për automjetet që synojnë të kalojnë kufirin kryesisht përgjatë orëve të para të mëngjesit, duke lënë të zbrazët pjesën tjetër të ditës.

Driloni, parajsa e mundur e shpirtrave të etur për prehje

Nga Albert Vataj

Çdoditshmërinë tonë e mbrujnë veprime dhe qëllime dritshmërisht të mbarsura me vezullim dhe zjarr përcëllues ferri, të cilat përgjithësisht ndodh të na marrin rrëmbimshëm dhe të na hedhin; nga njëtrajtshmëria rutinore e formave dhe gjendjeve të të sotmes së mendimeve të platitura, muskujve të mpirë e ëndjeve të përgjumura, në larmishmërinë e ngjyrshme e përjetuese të një përvoje flakatare.


Të tilla janë shumë në të mundshmen tonë të mpiksur në caqe kufijsh dhe arritshmërishë, por kësohere, si ndalesë të prehjes së shpirtit dhe vërshimit, të mundësisë dhe ndijimit, është Driloni, një gostitje sqimatare e natyrës dhe ledhati e gjithfarshme e një ekosistemi, që të duket se ka zbritur nga lart, si një shpërblim i përgjërimeve tona plot devocion dhe adhurim.

Driloni apo Voloreka siç e quajnë pogradecarët, është një nga mrekullitë që natyra ka krijuar me një përkushtim dhe pasion, që sfidon çdo forcë dhe shastis çdo përfytyrim. Gjeografikisht, ai ndodhet 4 km. në lindje të Pogradecit, pranë fshatit turistik të Tushemishtit, fshat i cili u bë atraksion nga një cytje e realsocit kinematografik dhe amalgamash jargavitëse të një farse ideologjike.

Driloni është një burim karstik që përbëhet nga tre vija uji, arterie që rrjedhin për tu derdhur disa dhjetëra metra më tej, në bregun jug-lindor të liqenit. Njëri prej tyre, ai më ngasësi dhe më kureshtari, prekja e drithëruese e çasteve të befta, i cili krijon një basen të madh ujor, ku mund të shëtitësh, vozitësh me varkë, të shijosh bukuritë dhe praninë kaq të begatë të florës dhe faunës që gjallon në këtë angështi kurthi. Pemët e vërrisë, rrapit, plepit, shelgjeve lotues apo kallamishtet, janë ai organizëm i gjallë që nusëron me një mantel të blerimtë këtë prehër prehjesh, dehjesh dhe dëshirimi.

Vetëm kur të bëhesh një me atë çfarë të ofron Driloni, vetëm atëherë e kupton se gjithëkjo magji, kjo kreaturë pasionesh të shpenguara e përkujdesi delikat, kjo ëmë e çasteve inkandeshente dhe përshkimeve joshëse, kjo parajsë tokësore e dëshirimeve tona prej eteri, i ka munguar shpirtjes tënde të qetësisë dhe relaksit. Vetëm kjo e mundshme për t’u kredhur dalldisës në krahët e këtij përqafimi, mund të të zgjojë ato energji të platitura dhe të ç’tendosë atë apati, ku heton se të mban të kyçur përditshmëria.

Edhe pse ky park, kryesisht fundjavave është i mbipopulluar, është shumë e lehtë, ose të jesh pjesë e haresë, gazmendit dhe ledhatisë shumëngjyrëshe, që gufon nën solemnitetin dehës të natyrës, ose të gjesh në këtë oaz një qoshk privatësie, prehje dhe adhurimi, për atë që ofron natyra në një ditë përvëlake vere.

Shëtitja në park nën shoqërinë gjarpëruese të liqenit që të ndjek nga pas si një grishje dashurore, një xhiro me varkë, drekimi në një nga lokalet e atyshme, soditja e mjelmave teksa pluskojnë me bardhësinë e tyre vezulluese dhe i jepen një ceremoniali solemn vetëpastrimi që nuk resht asnjëherë, janë gjithëçfarë të ofron Driloni, gjithëajo përkëdheli lojcake, në një ditë të zakontë, në një qasje të çdohershme që e ofron si një kureshtje dhe të pranohet si shpërblim.

Kur përmendim Drilonin nuk mund të mos na shkojë nëpër mend ai vend ku dikur ishte i preferuari i një mbreti dhe një diktatori, legjendat që u thurën dhe të vërtetat që i mbuloi heshtja me mister. Ky magjistar i natyrës shëtiti nga historia në kujtesë, u glorifikua, nga kartolinat në përfytyrime, dhe mbeti e vagullt ajo prekje dhe dehje, ashtu mistike dhe e pikëllimtë, nën shelgjet lotues dhe harenë e pluskimit të varkave dhe mjelmave.

Sot ai është sërish Driloni i freskisë dhe relaksit, ajo prehje idilike e natyrës, ai shkas i atyshëm që na thërret si në një ceremonial sublimimi, dhe ne shkojmë; me shpirtin e shëlbyer blatimesh, zjarrin e zemrës temperuar pasionesh, zërin e akorduar jehonash, prekjen e kredhur ledhatimesh… shkojmë, për të mbetur aty… çast. Aty ku e dëgjon të gjallë ritmin e natyrës, se si ajo ndihet e shkujdesur dhe lojcake, plot epsh dhe poezi. Aty ku ajo merr frymë dhe ngop gjokset tona. Aty ku bari, pemët dhe shpendët guxojnë të shprehin bujarisht mirëseardhjen. Aty ku gjelbërimi krekoset dhe përulet, duke ju bërë momentit përkundje plot devocion amësor, dhe çasteve kllapitëse epje e hutim, ku vullnetlirë kridhemi.

Bizneset që ushtrojnë aktivitetin në territorin e parkut, rreken, ndoshta jo mjaftueshëm, por ama dukshëm është evidente, të ruajnë të vezullimtë shkëlqimin, famës dhe reales, florës dhe faunës, një ekuilibër i brishtë i këtij ekosistemi, nën një lakmim gjithnjë preferencial. Një ditë në këtë park është një mundësi për tu shkëputur nga “terrori” i realitetit urban dhe fluksi i bujtësve e dëshmon këtë. Natyra kudo përpiqet të jetë komunikuese dhe e njëjtësuar me njerëzit, aq sa ata që vijnë dhe ikin duke lënë diçka të shtrenjtë në kujtesën e këtij atraksioni.

A mund që diçka të ishte më mirë? Patjetër që po, por dallueshëm konstaton se gjërat janë në kuotimin optimal të vlerësimit. Kritizerët dhe skrupulozët do të kenë natyrisht diçka për të hidhëruar gjuhën, por sërish Driloni është dhe mbetet për vizitorët, ai, kraharori i butë i një dashurie të frikësuar, parajsa e mundur e shpirtrave të etur për prehje. Nëse vendos të shkosh në Drilon, ti thjeshtë shko, dhe gjithçka tjetër e bën ai për ty.

Blendi Fevziu “Afganët janë të mirëpritur, si tranzit ose për t’u bërë shtetas të Shqipërisë”

Nga Blendi Fevziu-

Duke ndjekur lajmet e orës 15:30, ngela tejet i befasuar nga debati lidhur me ardhjen në Shqipëri të një kontigjenti afganësh që kërcënohen nga regjimi i talebanëve që sot hyri në Kabul. U befasova akoma më shumë nga fakti që klasa politike shqiptare justifikohet me idenë se këtë e ka kërkuar NATO dhe SHBA; apo që rrjetet sociale po mbushen me foto denigruese të talebanëve me kallashnikove në dorë.


Personalisht, unë besoj se Shqipëria e ka detyrim jo nga NATO, jo nga SHBA, por nga historia e saj mikëpritjen e afganëve apo çdo kombësie tjetër të kërcënuar. Me emigracionin ne jemi një komb në borxh dhe kemi pjesën tonë të borxhit për të shlyer. Ne duhet ti presim afganet e kërcënuar sepse duke vuajtur nën një regjim ndër më kriminalët në botë, siç ishte ai komunist, e dimë shumë mirë se cila është e ardhmja e tyre nëse mbeten aty. Ata janë elita e sotme e Kabulit. Ne e kemi më të qartë se kushdo fundin e atyre pak njerëzve të shkolluar e të emancipuar, që ngjan me fatin e shumë intelektualeve në vitin 1945 e deri në 1990 në Shqipëri.

E dyta, perëndimi ka strehur me vite emigrantë politikë shqiptarë dhe ky është një detyrim i gjithë vendeve demokrartike të civilizuara. Ne kemi ende të freskët eksodet e vitit 1990 apo 1991, kur bota na mirëpriti me gjithë problemet që solli ai eksod. Ne kemi qenë më shumë se kushdo popull në Europë viktima të politikave anti-emigrante. Ndaj të përkrahësh sot këto ide në Shqipëri do të thotë të justifikosh racizmin dhe përbuzjen që kanë vuajtur në 3 dekada emigrantët shqiptare.

Së fundmi ne jemi pjesë e një bote të integruar në të cilën, jep dhe merr. Ideja që vetëm të marrim pa dhënë kurrë është më shumë se neveritëse. Së fundmi, ç’do kishte ndodhur nëse Ne, Maqedonia dhe Perëndimi nuk do të kishte hapur dyert për emigrantët shqiptarë të Kosovës, por do ti kishte lënë në dorën e Millosheviçit.Ndaj, për mua e këdo që mendon si unë, afganët janë të mirëpritur, tranzit, ose për tu bërë shtetas të këtij vendi siç shumë shqiptarë janë bërë shtetas të vendeve të tjera të botës. Për të gjithë ata që tallen me fotografitë e emigrantëve, po ju sjell në kujtesë me këto foto eksodin tani. Secili prej tyre është njëri nga ne!