Një deklaratë e fortë politike nga Agron Shehaj është bërë në prag të rikthimit të Parlamentit, ku kritikat janë drejtuar ndaj të zgjedhurve dhe mënyrës së funksionimit të këtij institucioni.

Në deklaratë, ai e ka cilësuar Parlamentin si një “tapet të kuq”, duke pretenduar se në seancën e nesërme do të shfaqen persona që, sipas tij, duhet të ishin përballur me drejtësinë.

“Në këtë tapet të kuq nesër do të parakalojnë të korruptuarit që duhej të përballeshin me drejtësinë”,

Më tej, ai shprehet se është i përjashtuar pikërisht për shkak të qëndrimeve të tij publike dhe denoncimeve.

“Unë jam i përjashtuar sepse i denoncoj hapur. Nuk shantazhohem, nuk hesht dhe nuk tërhiqem”, vijon deklarata.

Kritikat janë shtrirë edhe te përfaqësimi politik, ndërsa Parlamenti akuzohet se nuk përfaqëson më interesat e qytetarëve shqiptarë.

“Ky Parlament nuk i përfaqëson më shqiptarët”, thuhet më tej, duke e lidhur këtë me situatën e të rinjve dhe familjeve shqiptare.

Sipas deklaratës, politika aktuale ka dëmtuar shpresën e të rinjve dhe prindërve të tyre. Deklarata vjen në prag të rikthimit të deputetëve në Kuvend, ndërsa pritet që seanca dhe zhvillimet politike të shoqërohen me debate dhe përplasje të forta.

View this post on Instagram

Një tjetër rast i kalimit të paligjshëm të kufirit është goditur në vendin tonë. Dy të rinj të moshave 20 dhe 23-vjeç janë arrestuar nga policia në Elbasan për trafikim emigrantësh. Sipas njoftimit të Policisë, dy të rinjtë po transportonin 8 emigrantë nga vendet e tret, të cilët kishin hyrë ilegalisht në vendin tonë.

Gjatë operacionit, janë sekuestruar edhe dy automjetet me të cilat do të transportoheshin emigrantët.

Njoftimi i Policisë:

DVP Elbasan/Finalizohen 2 faza të tjera të operacionit policor të koduar “Aksi”, për goditjen e veprimtarisë kriminale të dhënies së ndihmës për kalim të paligjshëm të kufirit, kundrejt përfitimit.

Arrestohen 2 shtetas që transportonin 8 emigrantë nga Vendet e Treta, të cilët kishin hyrë ilegalisht në Shqipëri. Sekuestrohen 2 automjete të përdorura për transportimin e emigrantëve.

Specialistët e Seksionit për Hetimin e Trafiqeve të DVP Elbasan, në vijim të operacionit policor të koduar “Aksi”, bazuar në informacionet e siguruara, kanë finalizuar edhe 2 faza të tjera të këtij operacioni. Konkretisht:

Gjatë fazës së operacionit “Aksi 4”, u arrestua në flagrancë shtetasi L. L., 23 vjeç, banues në Shkozet. Gjatë fazës së operacionit “Aksi 5”, u arrestua në flagrancë shtetasi E. M., 20 vjeç, banues në Durrës.

Në cilësinë e provës materiale u sekuestruan 2 automjetet e përdorura për transportimin e emigrantëve.

Vijojnë hetimet për dokumentimin e plotë të kësaj veprimtarie kriminale, si dhe për identifikimin e personave të tjerë të përfshirë. Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë pranë Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Elbasan, për veprime të mëtejshme.

Gazetari Filip Çakuli, i ftuar në Top Story, ka folur për problematikën e pronave në Shqipëri dhe përplasjen në Palas. Ai tha se 36 vite Shqipëria nuk ka një hartë kadastrale unike dhe kjo është paradoksale.

“Kjo historia e pronave në Shqipëri, 36 vjet pa pasur një hartë kadastrale unike, kjo është paradoksale. Se mirë pronat në kohë të komunizmit u sekuestruan, por ne vazhdojmë akoma me mendësinë komuniste kur themi ish-pronarët. Ata janë pronarë, ke dëgjuar ish-pronarët? Ne u themi pronarëve të ligjshëm ish-pronarë.

Dhe tani del tjetri, vritet për një gardh.

Të tjerë, dy veta vriten për 2 metra tokë edhe s’i zë as toka për t’i varrosur, se 2 metra janë ato. Të tjerët, del njëri jam pronar se e kam nga gjyshi. Një tjetër del se e kam nga kthimi i pronave. Një tjetër thotë e kam nga legalizimet. Një i katërti thotë se e kam blerë dhe i pesti thotë e kam me vendim gjykate. Hajde ta zgjidhësh ti këtë lloj.

Shteti duhet të pyesë në radhë të parë, i kujt është prona?

Më përpara, e kujt është prona? Se mirë dakord, e mori kryeministri, do ta shpronësojë, tha, kë të shpronësojë? Një pjesë është shtetërore, se pjesa më e madhe e asaj të Deltës, që e ka blerë sipas rregullave, Delta sa më del mua me informacionet është shtetërore, domethënë shumë më e madhe ajo, investimi strategjik që përmbledh këtë investimin.

Por këtu ndodh që qeveria jep një zgjidhje madhështore. Në fakt duhet thënë, po ta perifrazojmë me Erasmusin e Rotterdamit, do themi madhështia e marrëzisë. Thotë do ta bëj ullishte, po dale, mirë, para se të mbjellësh ullinjtë, e kujt është prona? Kush gaboi në Kadastër para se të zierësh dhe vajin e ullirit? Kush ka firmosur në Kadastër për këtë pronë? Dhe nuk më duket se është në qendër të vëmendjes, ajo që është Kadastra e para dhe qeveria e dyta“, u shpreh Çakuli në Top Story.

Në ditën e 100-të kombëtare qytetare, protestuesit janë mbledhur si çdo natë edhe sot në 7 shtator. Ata u mblodhën fillimisht në Sheshin Skënderbej, ku dhe shprehën pakënaqësi.

Më pas, me flamuj kombëtar dhe me thirrje të forta kundër qeverisë janë drejtuar në Bulevardin Dëshmorët e Kombit, përpara Kryeministrisë.

“Rama, jepe dorëheqjen”, “Largohu”, “Gjithë Shqipëria të urren”, “Rama në burg, Berisha në burg” etj. 

Kjo pritet të jetë një protestë e veçantë, pasi shënohet edhe dita e 100 e protestave kombëtare kundër keqqeverisjes.

Kanë kaluar 4 ditë nga plagosja me armë zjarri në periferi të Korçës, ndërsa Nikolin Tarusha, i dyshuari si autor i ngjarjes, vijon të jetë në kërkim nga policia. Ngjarja ndodhi pak ditë më parë, ku mbeti i plagosur Dhimitër Shaka, kushëriri i të dyshuarit. Sipas burimeve, dy personat kanë qenë duke udhëtuar së bashku në një automjet, kur mes tyre ka nisur një konflikt për motive të dobëta.

Situata dyshohet se është përshkallëzuar më tej, ndërsa Tarusha dyshohet se ka nxjerrë një armë zjarri dhe ka qëlluar ndaj kushëririt të tij, duke e plagosur në këmbë.

Pas ngjarjes, policia ka vijuar kontrollet në zona dhe akse të ndryshme rrugore, duke ngritur postblloqe me qëllim lokalizimin dhe kapjen e të dyshuarit.

Në kuadër të hetimeve janë sekuestruar edhe pamje nga kamerat e sigurisë të disa bizneseve në zonën ku dyshohet se ka lëvizur autori pas ngjarjes. Pamjet po përdoren për të rindërtuar itinerarin e tij.

4 ditë pas plagosjes, Tarusha vijon të jetë në kërkim, ndërsa policia po vijon punën për lokalizimin dhe kapjen e tij.

Hetimet për zbardhjen e plotë të rrethanave të ngjarjes vijojnë.

Deputetët e Kuvendit të Shqipërisë do t’i rikthehen punës parlamentare të martën, më 8 shtator 2026, në orën 17:00. Seanca do të shënojë nisjen zyrtare të Sesionit të III-të të Legjislaturës së XI-të.

Thirrja e seancës është bërë nga Kryetari i Kuvendit, Niko Peleshi, përmes urdhrit nr. 51, datë 4 shtator 2026. Kjo do të jetë mbledhja e parë plenare publike pas përfundimit të pushimeve të verës.

Rendi i ditës parashikon tre çështje kryesore.

Pika e parë lidhet me hapjen e punimeve të Sesionit të III-të të Legjislaturës së XI-të të Kuvendit të Shqipërisë, në përputhje me nenin 74, pika 1 të Kushtetutës dhe Rregulloren e Kuvendit.

Më pas, deputetët do të shqyrtojnë dhe miratojnë procesverbalet e seancës së fundit plenare, e cila u zhvillua më 27 korrik 2026.

Në përfundim janë parashikuar njoftimet zyrtare për projektligjet e depozituara dhe nismat e reja parlamentare.

Rikthimi i parlamentit pritet të zhvillohet në një klimë të tensionuar politike. Opozita vijon aksionin e saj, ndërsa debatet dhe përplasjet institucionale mbeten në qendër të zhvillimeve në vend.

Nga Nertil Jole:

PRANIA BESNIKE NË KORÇË

Nisma dhe porosia e kryeministrit Rama që përfaqësuesit e Partisë Socialiste në të gjithë territorin të zhvillojnë takime të rregullta javore me komunitetet, është një normalitet që duhet të jetë i detyrueshëm për çdo të zgjedhur apo funksionar publik.
Madje kjo traditë demokratike duhej të kishte qenë normë e zbatuar që në krye të herës, prej vetë atyre.

Edhe pse u udhëzua që këto takime të mos zhvillohen në prani të kamerave, është interesant fakti që në qarkun e Korçës, sikur për të evidentuar pikërisht mungesën sistematike të deritanishme, kamerat fiksuan “praninë besnike” të ndonjë të zgjedhuri që ditën e parë të kësaj nisme.

Në fakt, takimi me qytetarin nuk duhet të shihet si risi politike dhe as si detyrim i imponuar nga lart. Ai është pjesë e vetë funksionit publik.
Të dëgjosh njerëzit, të kuptosh shqetësimet e tyre dhe t’u qëndrosh pranë, nuk është vetëm detyrë e zyrtarit publik, por edhe një nga dimensionet më të vlefshme të këtij shërbimi.

Për mua, përvoja më e bukur e shërbimit publik kanë qenë takimet me qytetarët. Sepse, përtej dëshirës për të zgjidhur problemin apo kërkesën konkrete që sjell secili prej tyre, besoj se pikërisht aty ndërtohet ajo që në politikë është e vështirë të fitohet dhe e lehtë të humbasë – besimi.

Dhe nëse besimi ndërtohet, ai mund të jetë afatgjatë. Nuk i përket vetëm kohës së marrëdhënies zyrtare me qytetarin, por vazhdon edhe përtej saj, sepse nga ajo marrëdhënie në vijim mbetet energjia pozitive dhe respekti i ndërsjellë.

Kujtoj një zotëri në moshë të thyer që më trokiti në zyrë, në një prej takimeve të rregullta të mesjavës. Ishte një burrë i kthjellët dhe me një pamje që nuk ta tregonte moshën.
Më pyeti nëse kisha kohë të mjaftueshme për t’i dëgjuar disa shqetësime.
I thashë: “Patjetër që po”.

Tregimi i tij zgjati rreth 15 minuta. Në fund i premtova se do të angazhohesha për ta ndihmuar.
Por papritmas më dha një përgjigje që më befasoi. Dukej sikur kishte ndryshuar mendim dhe më tha se nuk do të më trokiste më herë tjetër në zyrë.

E pyeta: “Pse?”

M’u përgjigj: “Sepse më dëgjove me shumë vëmendje, duke më parë në sy, dhe kaq më mjafton.”

Doli nga zyra dhe më mbetën gjatë në mendje fjalët e tij.
Nuk është ky ndonjë shembull i jashtëzakonshëm që më jep mua ndonjë meritë të veçantë. Por është një prej atyre momenteve domethënëse që më forcuan bindjen për rëndësinë që ka koha cilësore dhe mënyra se si i dëgjojmë qytetarët, të cilëve kemi detyrimin t’u shërbejmë.

Qytetari nuk kërkon gjithmonë zgjidhje të menjëhershme. Ndonjëherë kërkon të ndiejë se dikush e dëgjoi. Dhe pikërisht aty nis besimi.

Besimi nuk krijohet nga numri i takimeve dhe as nga prania në një sallë. Ai provohet në kohë. Provohet kur kamerat nuk janë aty dhe kur takimi nuk është pjesë e një fushate.
Të zgjedhurit nuk duhet të presin vetëm ditën e caktuar të javës për të dëgjuar qytetarët. Ata duhet të jenë pranë tyre vazhdimisht, jo thjesht për “halle” apo probleme konkrete që qytetarët nuk kanë mundur t’i zgjidhin, ose për të cilat nuk kanë marrë përgjigje.

Komunikimi me qytetarët duhet të shërbejë edhe për një dimension tjetër, po aq të rëndësishëm. Për të diskutuar politikëbërjen dhe vendimmarrjet që prekin drejtpërdrejt jetën dhe të ardhmen e komuniteteve.

Prej muajsh, për shembull, ka një diskutim që ka ngjallur interes për ndryshimet e pritshme që mund të sjellë reforma territoriale. Për qarkun e Korçës, ky debat është përqendruar kryesisht te bashkimi i mundshëm i bashkive Korçë dhe Maliq.

Por diskutimi është reduktuar në aspekte historike dhe emocionale, ndërsa shumë më pak është folur për ekonominë, zhvillimin dhe perspektivën e shërbimeve për të gjithë territorin.

Çuditërisht, vëmendja është përqendruar vetëm te Bashkia e Maliqit. Thuajse asgjë nuk thuhet për Bashkinë e Korçës, e cila është pjesë kryesore e këtij bashkimi të mundshëm. Asnjë prej të zgjedhurve, madje as drejtuesi politik i qarkut, nuk ka shprehur publikisht mendimin apo argumentet pro dhe kundër, që duhen marrë në konsideratë përpara një vendimmarrjeje të tillë.

Ky është një detyrim politik dhe nuk ka nevojë për porosi të veçanta apo për kalendare të përcaktuara nga Kryeministri.
Disproporcioni mes angazhimit për diskutimin e kësaj teme dhe angazhimit për promovimin e suksesit të Ditëve të Birrës, apo të tjera aktivitete të ngjashme, është i papranueshëm.

Ndoshta pikërisht ky është kuptimi i vërtetë i “pranisë besnike”. Të mos jesh pranë qytetarëve vetëm kur jepet porosi, kur e kërkon kalendari apo mandati, por sepse e konsideron atë marrëdhënie një detyrim konstant që vazhdon përtej tyre.

Për të fituar besimin e njerëzve duhet, para së gjithash, të jesh pranë tyre. Jo vetëm fizikisht.
Kur kjo prani nuk varet nga mandatet, kamerat apo porositë, atëherë ajo merr kuptimin e BESËS.

Ish-banorja e Big Brother VIP 3, Françeska Murati, ka folur për herë të parë hapur për ndarjen nga ish-partneri i saj, babai i djalit të saj, një histori që është komentuar gjatë në rrjet. Françeska ka sqaruar se ndarja ka ndodhur prej kohësh, ndërsa pavarësisht kësaj, marrëdhënia mes tyre ka mbetur e mirë.

Ajo theksoi se të dy vazhdojnë të kenë respekt dhe dashuri për njëri-tjetrin, por tashmë në formën e miqësisë.

“Për të thënë një herë e mirë, ne jemi ndarë, kemi një kohë të gjatë që jemi ndarë. Ne e duam shumë njëri-tjetrin, duhemi si shokë, sepse jemi njohur që 15 vjeç”, u shpreh Murati në emisionin “Ftesë në 5”.

Ajo hodhi poshtë gjithashtu komentet se pjesëmarrja e saj në Big Brother VIP kishte ndikuar në prishjen e familjes.

“Më vjen keq që njerëzit thonë që hyra në BB, m’u rrit mendja dhe shkatërrova familjen. Këto janë trillime”, deklaroi ajo.

Françeska tregoi se vazhdon të takohet me ish-partnerin e saj dhe se marrëdhëniet mes familjeve kanë mbetur të mira.

“Unë takohem me të çdo ditë. Edhe me familjet kemi marrëdhënie të mira, ata e dinë që ne kemi respekt për njëri-tjetrin. Ai është njeri fantastik. Ne jemi ‘best friends’ sepse jemi rritur bashkë”, tha ajo.

Sqarimi për “partnerin e ri”

Gjatë intervistës, Françeska Murati foli edhe për aludimet se kishte nisur një lidhje të re. Shkak ishte bërë një foto nga plazhi, ku në reflektimin e syzeve të saj pretendohej se dukej një djalë.

Ajo mohoi se bëhej fjalë për një partner të ri dhe tha se fotografia ishte manipuluar.

“Të flasim realitetin, ajo video është bërë me Photoshop. Më vjen shumë për të qeshur sepse shumë herë fotot e mia janë bërë me AI, janë transformuar. E kanë marrë foton dhe kanë futur diçka tjetër aty”, u shpreh Murati.

Ajo sqaroi se pushimet po i kalonte me një shoqe dhe shtoi se nuk mund t’u përgjigjet çdo aludimi që qarkullon në rrjetet sociale.

“Unë jam njeri privat, jo sekret”, përfundoi Françeska Murati.

Një ngjarje e rëndë është shënuar këtë të hënë në Kolonjë, ku një 77-vjeçare është gjetur e pajetë në banesën e saj. Sipas të dhënave paraprake, e moshuara jetonte e vetme, ndërsa fëmijët e saj ndodhen emigrantë jashtë vendit.

77-vjeçarja është gjetur pa shenja jete nga policia, pas njoftimit të bërë nga një fqinj.

Nga këqyrja paraprake e trupit nuk janë konstatuar shenja dhune. Paraprakisht dyshohet se e moshuara ka ndërruar jetë për shkaqe natyrale.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe po punon për zbardhjen e plotë të rrethanave të ngjarjes. Ndërkohë, pritet edhe përfundimi i procedurave mjeko-ligjore, të cilat do të përcaktojnë shkakun e plotë të vdekjes.

Gjithnjë e më shumë, në vendin tonë është theksuar rëndësia e turizmit si një prej shtyllave që po ndikon në ekonominë shqiptare.

Për të folur për impaktin e këtij sezoni turistik dhe rëndësinë e mirëorganizimit të turizmit në vendin tonë, këtë të hënë, më 7 shtator, në emisionin “Aldo Morning Show” ishte i ftuar Zak Topuzi, kryetari i shoqatës së turizmit ATA-Horeca.

Ai pohoi se gjithnjë e më shumë, në vendet europiane po i kushtohet rëndësi turizmit gjithvjetor, duke i ndarë pushimet vjetore në disa periudha, të cilat përfshijnë të gjithë vitin.

Topuzi bëri të ditur se edhe në vendin tonë po arrihet të dakordësohet me qeverinë për këtë praktikë.

Ai pohoi se një nga propozimet kryesore për të mundësuar turizmin gjatë gjithë vitit është subvencionimi i punonjësve sezonalë, duke ndjekur modelin e vendeve të tjera europiane.

“Ne shpresojmë që ia kemi arritur qëllimit që të bindim qeverinë që turizmi të zgjerohet dhe të ketë një turizëm gjithvjetor nëpërmjet subvencionimit të punonjësve të turizmit sezonal të paktën 4 muaj. Këtë gjë e bën Mesdheu dhe gjithë Europa dhe shpresojmë që kjo do t’i japë mundësi Shqipërisë të ketë një turizëm gjithvjetor.

Sa i përket dakordësimit me qeverinë dhe përfshirjes së kësaj praktike në strategjinë e turizmit 2026-2030, Topuzi u shpreh:

“Jemi në diskutimet e fundit me qeverinë dhe ajo e ka planifikuar këtë në strategjinë e turizmit 2026-2030. Janë zhvilluar takime bilaterale me nivele të larta të shteteve europiane që e kanë këtë praktikë dhe kjo i bën mirë dhe shtetit, dhe punonjësve, dhe privatit, sepse kontrata është dyvjeçare.”

I dërguar i posaçëm i SHBA-së, Paolo Zampolli ka zhvilluar sot një takim me kreun e Kryegjyshatës Bektashiane, Baba Mondin. Mes të tjerash, Zampolli ka folur për krijimin e shtetit Bektashi brenda Shqipërisë, duke shprehur mbështetjen e tij për këtë projekt. Megjithatë, Zampolli theksoi se për këtë duhet të shprehet populli shqiptar, i cili ka në dorë të vendosë nëse e do krijimin e shtetit bektashi apo jo.

“E kam dëgjuar. Kam dëgjuar Kryeministrin të flasë, kam dëgjuar Shenjtërinë e Tij të flasë.

Në fund të fundit, njerëzit do të vendosin. Dhe mendoj se komuniteti ndërkombëtar do ta respektojë vendimin e popullit të Shqipërisë. Epo, po mësoj nga ju dhe mendoj se populli i Shqipërisë e dëshiron këtë. Prandaj, nëse populli juaj e dëshiron, mendoj se kjo është një gjë e mirë. Kam dëgjuar disa njerëz të flasin, por ndoshta jo popullin. Prandaj duhet të flasë populli.”– tha ai.

Ai nënvizoi se Presidenti Trump dhe Sekretari i Shtetit Rubio besojnë fuqishëm te dialogu ndërfetar dhe mbështetja për të gjitha shtëpitë e besimit. Zyrtari amerikan konfirmoi se Shqipëria mbetet një aleate strategjike e rëndësishme, ndërsa njoftoi se ambasadori i ri i SHBA-së, i emëruar për të shërbyer nën vizionin e administratës “Amerika e Parë”, pritet të mbërrijë së shpejti në Tiranë.

Nëse Shqipëria do ta gjykonte sezonin turistik vetëm nga fotografitë në Instagram, vera e vitit 2026 do të dukej thuajse e përsosur. Ujë i kaltër në Ksamil, kroçiere përpara Sarandës, tavolina buzë detit në Himarë dhe një lumë makinash që zbriste çdo fundjavë drejt Jugut. Por turistët e sotëm kanë një zakon: pasi bëjnë foton e radhës, shkruajnë edhe vlerësimin.

Dhe vlerësimet e korrikut dhe gushtit tregojnë një Shqipëri disi tjetër.

Në Reddit dhe Tripadvisor, turistët vazhdojnë të jenë pothuajse të njëzëshëm për një gjë: Shqipëria është një vend jashtëzakonisht i bukur.

Por ata janë shumë më pak unanimë për mënyrën se si po shitet kjo bukuri. Në bregdet, sidomos në Ksamil dhe Sarandë, lavdërimi për natyrën shoqërohet gjithnjë e më shpesh me ankesa për mbipopullim, shezlongë, beton, muzikë, trafik dhe çmime.

Në Berat, Gjirokastër dhe Theth, ndërkohë, përshtypjet ndryshojnë. Turistët flasin për histori, ushqim, familje, autenticitet, male dhe mikpritje. Kështu, paradoksi i kësaj vere është i thjeshtë: turistët erdhën në Shqipëri për detin, por një pjesë e tyre duket se u dashurua me gjithçka që ndodhet larg tij.

Deti nuk humbi, bregdeti po rrezikon ta humbasë

Është e rëndësishme të bëhet dallimi që turistët nuk po kritikojnë Jonin ku është edhe fokusi më i madh i komenteve në raport me Adriatikun. Për Ksamilin, një vizitor i korrikut shkruan se “uji është i ngrohtë dhe i pastër si kristal”.

Një tjetër e përshkruan detin të bukur, por përfundon me vetëm dy fjalë për eksperiencën përreth tij “Shumë kaotike”.

Kjo mund të jetë përmbledhja më e saktë e problemit të Rivierës Shqiptare.

Natyra vazhdon të prodhojë atë që reklamat premtojnë. Industria turistike e ngritur mbi të, jo gjithmonë. Në Ksamil, komentet e korrikut dhe gushtit përmendin plazhe të mbushura me shezlongë, hapësirë të kufizuar publike, muzikë të lartë, parkim të kushtueshëm dhe çmime që ndryshojnë sipas rreshtit të çadrave apo ditës së javës.

Një vizitore, duke parë ritmin e zhvillimit, shkruan: “Po ndërtohet kudo”. Deti, shton ajo, mbetet transparent dhe peizazhi i bukur. Pikërisht ky kontrast e bën kritikën më domethënëse.

Një tjetër turist vëren diçka që deri pak vite më parë do të dukej e çuditshme për një destinacion që tregtohej si alternativa e lirë dhe e paprekur e Mesdheut: në një pjesë të Ksamilit, sipas tij, nuk kishte mundësi të shtrije thjesht peshqirin, duhej marrë një shezlong me pagesë.

Kështu, Shqipëria po përballet me një problem tipik të destinacioneve që bëhen të famshme më shpejt se sa mësojnë të menaxhojnë famën. Askush nuk ankohet se deti është tepër i bukur. Ankesa është se gjithnjë e më shumë pengesa po hasen midis turistit dhe detit.

Një Rivierë që po shet gjithnjë e më shumë, por jo domosdoshmërisht po bind

Për shumë vite, avantazhi që reklamohej mbi vendin tonë ishte i qartë: bukuri mesdhetare me çmime jomesdhetare, pra ekonomike. Në verën e vitit 2026, ky ekuacion duket më i pasigurt.

Turistët vazhdojnë të gjejnë çmime të leverdishme, por jo domosdoshmërisht aty ku fama turistike është më e madhe. Në Ksamil ka komente për çadra që kushtojnë nga 1,000 deri në 3,500 lekë. Në një beach club tjetër, një vizitor raporton 4,000 lekë për një çadër madje ka edhe shifra shumë më të kripura se kaq. Ka edhe përvoja shumë pozitive, me staf të sjellshëm dhe çmime të mira, gjë që tregon se problemi nuk është universal. Por paqëndrueshmëria e eksperiencës është vetë një problem.

Një turist në Reddit, pasi vizitoi Sarandën dhe Himarën në gusht, e përshkruan udhëtimin si “një miks gjendjesh”. Deti dhe restorantet e mira e bindën, përvoja e përgjithshme shumë më pak. Kjo nuk do të thotë se turistët po braktisin Rivierën. Përkundrazi, turma tregon të kundërtën.

Por turizmi nuk matet vetëm me numrin e njerëzve që vijnë. Matet edhe me numrin e atyre që duan të kthehen. Dhe pikërisht këtu bregdeti shqiptar duhet të jetë më pak i kënaqur me vetveten.

Kur turisti largohet nga deti

Mjafton të ngjitesh drejt Beratit që gjuha e komenteve të ndryshojë. Një vizitor i korrikut e quan qytetin “një nga vendet tona të preferuara në Shqipëri”. Përshkrimet flasin për karakter, histori, rrugë të vjetra, shtëpi tradicionale dhe pamje. Një tjetër vizitor ngjitet në kala në mbrëmje dhe habitet se brenda mureve gjen një “micro village” (një fshat të vogël), me banorë, restorante dhe jetë reale.

Ky është një detaj i vogël, por me rëndësi. Turisti modern nuk duket se kërkon vetëm atë që është e bukur. Ai kërkon atë që duket sikur i përket vendit ku ndodhet.

Berati e ka ende këtë avantazh. Kalaja nuk është thjesht monument. Është lagje. Shtëpitë nuk janë dekor i ndërtuar për turistin.

Historia nuk është një skenografi e vendosur sezonalisht në korrik. Në një Europë ku shumë qendra historike i ngjajnë njëra-tjetrës, të njëjtat dyqane suveniresh, të njëjtat menu, të njëjtat apartamente me qira, kjo lloj papërsosmërie autentike si në Berat bëhet një produkt turistik shumë i çmuar.

Gjirokastra dhe ekonomia e një pjate me fërgesë

Nëse Berati shet histori, Gjirokastra duket se po shet diçka edhe më të fortë: ndjesinë se turisti nuk është thjesht klient. Komentet e restoranteve tradicionale gjatë korrikut dhe gushtit janë të mbushura me referenca ndaj ushqimit familjar, çmimeve të arsyeshme dhe pronarëve që shërbejnë vetë.

Në Tryezën e Ali Pashait, një vizitor e përshkruan gatimin si “ushqim i jashtëzakonshëm tipik shqiptar i gatuar në shtëpi”. Një familje prej tre vetash raporton një faturë prej 3,500 lekësh për disa pjata, ujë, birra dhe kafe, së bashku me pamjen mbi qytet dhe kala.

Në një restorant tjetër tradicional, një turist shkruan se ushqimi i kujton gatimin e gjyshes dhe se biznesi familjar e bën përvojën edhe më të veçantë. Një tjetër përshkruan pronarët si një çift që “nuk mund të kishin qenë më të këndshëm”.

Në një lokal tjetër, dy turistë raportojnë se hëngrën për vetëm 10.40 euro dhe, përveç porosisë, morën edhe pjata të vogla për të provuar specialitete të zonës. Ky është modeli i turizmit që po merr notat më të mira këtë verë. Jo domosdoshmërisht restoranti më i shtrenjtë. Jo objekti me investimin më të madh.

Jo vendi me muzikën më të fortë. Por tryeza ku dikush të shpjegon çfarë po ha, të sjell pak mjaltë nga familja dhe të ofron një ëmbëlsirë pa e përfshirë në faturë. Një model turistik i vështirë për t’u ndërtuar me rregullore e standarde, por tepër i lehtë për t’u shkatërruar nga mania e komercializimit të tepërt që po vjen me rritjen e interesit turistik për Shqipërinë.

Thethi, aty ku Shqipëria ende nuk ka nevojë të shtiret

Në Veri, avantazhi bëhet edhe më i dukshëm. Në Theth, turistët nuk kanë shumë nevojë për marketing. Malet e bëjnë punën vetë. Një vizitore në korrik e përshkruan një bujtinë si “shtëpia larg shtëpisë”, duke lavdëruar njëkohësisht peizazhin e maleve, familjen që e drejton dhe ushqimin.

Një tjetër bujtinë vlerësohet për gatimet lokale me çmime të arsyeshme dhe staf “jashtëzakonisht miqësor dhe i gjindshëm”. Natyrisht, as Thethi nuk është i imunizuar ndaj kritikave. Ka edhe komente për staf jo miqësor apo probleme me akomodimin.

Por dallimi me bregdetin është domethënës. Në Veri, kur turisti ankohet, zakonisht ankohet për një bujtinë. Në Ksamil, shpesh duket sikur po ankohet për modelin e destinacionit dhe pikërisht këtu duhet të nisë reflektimi.

Shqiptarët, mes mikpritjes dhe industrisë së shërbimit

Edhe perceptimi për shqiptarët është i ndarë në dy Shqipëri. Në Gjirokastër, Berat dhe bujtinat e Veriut, fjalët “miqësorë”, “mikpritës”, “familjare” shfaqen vazhdimisht.

Në bregdet dhe qytetet më të ngarkuara, tabloja është më e paqëndrueshme. Një turist çek që vizitoi Tiranën dhe Vlorën në gusht e vlerësoi udhëtimin vetëm 5 nga 10 dhe shkroi se shpesh ndihej sikur “nuk ishim të mirëpritur”. Ky nuk është një përfundim për karakterin e shqiptarëve. Komentet e tjera thonë pikërisht të kundërtën.

Është më tepër një tregues i një industrie që po rritet më shpejt sesa mundësitë e saj. Shqipëria ka një kulturë të fortë mikpritjeje private. Sfida është ta përkthejë atë në mikpritje profesionale pa e kthyer në buzëqeshje fasadë të një hoteli. Bizneset e vogla familjare duket se e bëjnë këtë më mirë se shumë struktura turistike më të mëdha.

Autenticiteti po bëhet luksi i ri

Për shumë vite, fjala kyçe e turizmit shqiptar ishte “e lirë”. Tani duhet të jetë “ndryshe”. Sepse Shqipëria nuk mund të fitojë një garë të pafundme ndërtimi me Greqinë, Kroacinë, Turqinë apo Spanjën. Ato kanë më shumë resorte, më shumë marina dhe infrastrukturë më të konsoliduar.

Ajo që Shqipëria ka dhe konkurrentët e saj e kanë shumë më pak është një territor i vogël ku, brenda disa orësh, një turist mund të kalojë nga një plazh jonian në një qytet historik, nga një vresht familjar në një luginë alpine.

Një darkë pak kilometra jashtë Gjirokastrës përshkruhet nga një vizitore si “pika kulmore e udhëtimit tonë në Shqipëri”, rrush mbi tavolinë, pula në oborr, verë nga vreshti përreth dhe perëndim dielli. Në gjuhën e industrisë së turizmit, kjo quhet “udhëtim i bazuar te përvojat” dhe është një nga segmentet që po shënon interesin më të madh të turistëve.

Në Shqipëri, kjo quhej dikur thjesht jetë e zakonshme dhe avantazhi ynë më i madh do të ishte ta ruanim atë.

Çfarë e fitoi verën e vitit 2026?

Deti mbetet një prej magneteve më të fuqishme të vendit. Pa të, Shqipëria vështirë se do të kishte parë këtë shpërthim interesi ndërkombëtar që po përjeton viteve të fundit.

Por komentet e turistëve të korrikut dhe gushtit sugjerojnë se deti po sjell klientin, ndërsa brendësia po krijon eksperiencën dhe kujtimet. Në Ksamil, fotografia më e mirë mund të jetë ajo e ujit të kaltër.

Në Gjirokastër mund të jetë darka në një oborr familjar. Në Berat, një mbrëmje mes gurëve të kalasë. Në Theth, mëngjesi përballë maleve. Dhe në turizëm, kujtimi është më i vlefshëm se fotografia.

Fotografia sjell “like” (pëlqime). Kujtimi sjell kthimin apo rikthimin e një turisti. Kjo është arsyeja pse fituesi i vërtetë i kësaj vere mund të mos jetë Riviera. E fitoi natyra, por sidomos ajo pjesë e Shqipërisë që ende nuk është ndërtuar posaçërisht për turistin.

Bregdeti ofroi peizazhin më të famshëm dhe të promovuar të vendit, por gjithnjë e më shpesh edhe problemet e një destinacioni që po rritet me shpejtësi: çmime të paqëndrueshme, trafik, zhurmë, beton, shezlongë dhe presion mbi hapësirën publike.

Brendësia ofroi diçka më të thjeshtë: ushqim, histori, male, familje dhe një ndjesi vendi. Për momentin, turistët duket se po votojnë për të dytën. Dhe ky duhet të jetë një paralajmërim për të gjithë palët. Shqipëria nuk ka nevojë të ndërtojë një version më të lirë të Rivierës franceze apo ishujve grekë.

Nëse përpiqet, çmimet do të afrohen me konkurrentët shumë përpara se infrastruktura dhe shërbimi t’i arrijnë ata. Produkti më i vlefshëm që Shqipëria ka për të shitur apo marketuar është pikërisht ajo që turistët po gjejnë pasi largohen nga plazhi: Shqipërinë e vërtetë./Monitor

Demokratët duket se e kanë braktisur Sali Berishën. Edhe në takimin që kryetari i PD-së zhvilloi dje në New Jersey të SHBA-ve, u vu re një pjesëmarrje e vogël e të pranishmëve, pavarësisht se Berisha rikthehej në Shtetet e Bashkuara pas rreth 5 viteve.

Pavarësisht se nga PD u trumbetua si një ngjarje e madhe, nga pamjet që po qarkullojnë nga takimi i Berishës në SHBA, shihet se shumë prej karrigeve të vendosura për pjesëmarrësit në takim, janë bosh.

Ndërkohë një gjë e tillë nuk dukej nga pamjet e kamerave të PD-së, pasi filmonin vetëm pjesën e të pranishmëve që qëndrojnë përpara.

Të shtënat me armë kanë tronditur orët e para të mëngjesit në një nga zonat e Athinës, ku një 55-vjeçar shqiptar ka mbetur i plagosur në një atentat të dyshuar. Ngjarja ka ndodhur rreth orës 04:55 në zonën e Patisias, në kryqëzimin e rrugëve Vroutou dhe Themou Anninou.

Sipas të dhënave paraprake, shqiptari është qëlluar me armë zjarri nga persona ende të paidentifikuar.

Pas sulmit, autorët dyshohet se janë larguar me një motor, duke humbur gjurmët në rrugët e Athinës.

55-vjeçari është plagosur në gjymtyrët e poshtme dhe është transportuar në spital, ku po merr trajtimin mjekësor.

Raportohet se ndodhet jashtë rrezikut për jetën. Në vendin e ngjarjes, policia ka gjetur gëzhoja dhe një plumb, të cilat janë sekuestruar për t’u analizuar nga ekspertët kriminalistikë.

Policia greke ka nisur një hetim të plotë për identifikimin dhe kapjen e autorëve. Për momentin nuk dihen motivet e sulmit, ndërsa një prej pistave të hetimit lidhet me të kaluarën e 55-vjeçarit dhe konfliktet e mundshme që ai mund të ketë pasur.

Hetuesit po analizojnë kamerat e sigurisë në zonë, ndërsa po mblidhen dëshmi për të rindërtuar lëvizjet e autorëve para dhe pas atentatit.

Pista e një atentati të mirëorganizuar nuk përjashtohet, ndërsa policia po përpiqet të zbardhë nëse objektivi i sulmit ka qenë pikërisht 55-vjeçari dhe nëse qëllimi ka qenë eliminimi i tij apo një paralajmërim. Deri në këto momente, autorët vijojnë të jenë në kërkim.

Një aksident i rëndë me pasojë vdekjen është regjistruar mëngjesin e sotëm në autostradën Levan–Tepelenë, pranë rrethrrotullimit të Levanit. Dy automjete, një “Audi” dhe një “Benz”, janë përplasur me njëri-tjetrin, ndërsa përplasja ka rezultuar fatale për drejtuesin e “Audit”, shtetasin Dashmir Beca, 55 vjeç.

Si pasojë e aksidentit, Dashmir Beca humbi jetën, ndërsa tre pasagjerët që ndodheshin në “Audi” janë dërguar në spital për ndihmë mjekësore. Sipas të dhënave paraprake, ata ndodhen jashtë rrezikut për jetën.

Edhe drejtuesi i automjetit tip “Benz” është jashtë rrezikut për jetën dhe po merr ndihmën e nevojshme mjekësore. Në vendngjarje ndodhen shërbimet e Policisë, të cilat po punojnë për zbardhjen e plotë të rrethanave dhe dinamikës së aksidentit.

Paraprakisht dyshohet se shpejtësia tej normave të lejuara mund të ketë qenë një prej faktorëve të përplasjes, por shkaku i saktë dhe përgjegjësitë do të përcaktohen pas përfundimit të hetimeve.

Çfarë thotë policia

Fier/Informacion paraprak

Në aksin rrugor “Levan-Tepelenë”, shtetasi G. M., 40 vjeç, duke drejtuar automjetin tip “Benz”, është përfshirë në një aksident rrugor me një automjet tip “Audi”, me drejtues shtetasin D. B., 55 vjeç.

Si pasojë e aksidentit, drejtuesi i automjetit tip “Audi”, shtetasi D. B., ka ndërruar jetë në vendngjarje.

Drejtuesi i automjetit tip “Benz”, shtetasi G. M., si dhe tre pasagjerët që ndodheshin në automjetin tip “Audi”, janë transportuar në spital për ndihmë mjekësore dhe ndodhen jashtë rrezikut për jetën.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe po punon për dokumentimin dhe sqarimin e plotë të rrethanave të aksidentit.