Një histori që prek thellë dhe ngre shqetësime për gjendjen e sistemit shëndetësor në qytetet e vogla vjen nga Poliçani. Egla Ceno ka ndarë një rrëfim prekës, duke treguar vështirësitë me të cilat përballen njerëzit që jetojnë dhe punojnë larg vëmendjes së institucioneve.

Në qendër të këtij rrëfimi është një mjeke mbi 60 vjeçe, e cila, për shkak të mungesës së personelit shëndetësor, detyrohet të punojë deri në tre turne dhe të kalojë netët në ambientet e spitalit apo qendrës shëndetësore, në mënyrë që banorët të mos mbeten pa kujdes mjekësor.

Një profesioniste që, në vend që të gëzojë qetësinë që i takon pas kaq shumë vitesh pune, vazhdon të mbajë mbi supe një përgjegjësi të jashtëzakonshme.

Ajo është detyruar të marrë rrobat nga shtëpia dhe të jetojë pranë vendit të punës, vetëm që të jetë në dispozicion të pacientëve.

Gjatë rrëfimit të saj, Egla Ceno shprehet: “Jam vajzë e një familjeje të varfër”, duke treguar edhe përvojën personale dhe arsyet që e kanë shtyrë të ngrejë zërin për këtë realitet.

“Shqipëria është bërë Tirana. Nuk ka Shqipëri jashtë këtyre qyteteve”, shprehet ajo, duke shpjeguar pse ka zgjedhur të dalë në protestë.

Fjalët e saj rikthejnë në vëmendje një problem që prek shumë qytete të vogla dhe zona periferike: mungesën e personelit, vështirësitë në ofrimin e shërbimeve shëndetësore dhe ndjesinë e braktisjes që përjetojnë banorët.

Për një të moshuar që ka nevojë për mjekim, për një prind që kërkon ndihmë për fëmijën apo për një familje që jeton larg spitaleve të mëdha, shërbimi shëndetësor nuk është privilegj. Është një e drejtë themelore.

Historia nga Poliçani nuk është thjesht rrëfimi i një mjekeje që punon përtej mundësive të saj. Ajo ngre një pyetje më të madhe për mënyrën se si trajtohen qytetet e vogla dhe njerëzit që jetojnë jashtë kryeqytetit.

Sepse Shqipëria nuk përfundon në Tiranë. Ajo është edhe në Poliçan, në fshatrat e largëta dhe në çdo komunitet ku njerëzit kërkojnë të jetojnë me dinjitet dhe të kenë pranë shërbimet më jetike.