Korça dikur kishte zërin e jetës në çdo rrugicë. Kishte fëmijë që luanin në lagje, të rinj që mbushnin kafenetë, familje që shëtisnin në bulevard dhe dyer shtëpish që hapeshin çdo mbrëmje për miq e të afërm.
Sot, në shumë rrugë të saj, heshtja ka zënë vendin e jetës.
Sokakët duken më të zbrazët, dritaret më të mbyllura dhe shtëpitë presin njerëz që ndoshta do të kthehen vetëm për festa apo pushime.
Emigrimi ka marrë bijtë dhe bijat e Korçës. Të rinjtë largohen jo sepse nuk e duan vendlindjen, por sepse kërkojnë një të ardhme që nuk e shohin dot këtu. Largohen për punë, për siguri, për dinjitet dhe për mundësinë për të ndërtuar një jetë më të mirë.
Por kush e dëgjon dhimbjen e prindërve që presin një telefonatë nga fëmijët?
Kush i sheh gjyshërit që plaken vetëm, shtëpitë që mbeten pa zë dhe festat ku mungojnë njerëzit më të dashur?
Një qytet nuk matet vetëm me ndërtesa të bukura, rrugë të shtruara apo fasada të ndriçuara. Një qytet matet me njerëzit e tij, me të rinjtë që qëndrojnë, me familjet që ndërtojnë të ardhmen dhe me shpresën që lind çdo mëngjes.
Korçë, nuk është e dhimbshme vetëm të shohësh sokakët bosh. E dhimbshme është të dish se pas çdo shtëpie të mbyllur fshihet një histori largimi, një familje e ndarë dhe një zemër që rreh larg vendlindjes.
Ne nuk duam që të rinjtë të mos shohin botën. Duam që një ditë të kenë arsye të kthehen. Duam që Korça të mos jetë vetëm vendi ku lindim, por edhe vendi ku mund të jetojmë, të punojmë dhe të ëndërrojmë.
Sepse një ditë, kur të mos ketë më të rinj nëpër sokakë, kur kafenetë të mbeten bosh dhe kur dyert të mos hapen më, nuk do të kemi humbur thjesht banorë.
Do të kemi humbur shpirtin e qytetit.
Korça ka nevojë për njerëzit e saj. Dhe mbi të gjitha, ka nevojë për një të ardhme që nuk i detyron fëmijët e saj të largohen.


