Nga Xhevdet Zekaj
MILUTIN (EMIL) KËRÇIQç– NJË TALENT I SKËNDERBEUT, NJË HISTORI E FUTBOLLIT KORÇAR QË MERITON TË RIKUJTOHET
Ka futbollistë që i mban mend historia për trofetë, të tjerë për golat, ndërsa disa mbeten të paharruar për talentin, karakterin dhe atë që mund të kishin arritur, nëse koha dhe rrethanat do t’u kishin dhënë mundësinë e duhur.
Emil (Milutin) Kërçiç është një prej atyre emrave që meriton të rikthehet në vëmendjen e sportdashësve.
Në futboll, jo gjithmonë talenti mjafton. Jo gjithmonë një futbollist e ka fatin të zhvillojë karrierën që meriton. Rrugëtimi sportiv shpesh ndërthuret me rrethana politike, paragjykime, mentalitete, kufizime të kohës dhe faktorë të tjerë, të cilët mund të ndikojnë në fatin e një lojtari, pa pasur asnjë lidhje me aftësitë e tij në fushën e blertë.
Emil Kërçiç ishte një futbollist me cilësi, teknikë, personalitet dhe potencial. Një emër që, për ata që e kanë parë dhe e kanë njohur, nuk ishte thjesht një lojtar i radhës, por një futbollist që kishte diçka të veçantë. Një talent që meritonte më shumë hapësirë, më shumë mundësi dhe një rrugëtim më të plotë sportiv.
Skënderbeu, një fanellë që bëhet pjesë e jetës
Të luash për Skënderbeun e Korçës nuk ka qenë kurrë vetëm një angazhim sportiv. Është të përfaqësosh një qytet me traditë, kulturë, krenari dhe një histori të madhe futbolli. Është të mbash mbi supe pritshmëritë e një tifozerie që e ka skuadrën pjesë të identitetit të saj.
Skënderbeu ka kaluar periudha të ndryshme, ka njohur breza të jashtëzakonshëm futbollistësh, ka përjetuar vështirësi, rilindje, lavdi dhe zhgënjime. Por pikërisht në këto periudha janë krijuar emra që mbeten në kujtesën e Korçës.
Në brezin e futbollit korçar ku bënte pjesë Kërçiqi, skuadra kishte lojtarë me karakter, teknikë dhe përvojë. Ishte një grup që përfaqësonte me dinjitet futbollin e qytetit dhe kishte në përbërje emra të respektuar nga sportdashësit shqiptarë.
Bashkëlojtarët, rivaliteti, stërvitjet, ndeshjet e forta, emocionet e stadiumit dhe atmosfera e asaj kohe krijonin një univers të veçantë futbollistik. Në atë mjedis, çdo lojtar kishte rolin e vet, çdo personalitet kontribuonte në identitetin e skuadrës dhe çdo ndeshje ishte një histori më vete.
Emil ishte pjesë e kësaj historie. Pjesë e një Skënderbeu që nuk përfaqësonte vetëm rezultatet, por edhe krenarinë korçare.
Një brez, shumë karaktere dhe një dashuri për futbollin
Futbolli i atyre viteve ishte ndryshe. Lojtarët luanin në kushte të tjera, me më pak komoditete, me më shumë sakrifica dhe me një lidhje shumë të fortë mes futbollistit, klubit dhe qytetit.
Shokët e skuadrës bëheshin miq të jetës. Rivalët respektoheshin. Stadiumi ishte një vend ku njerëzit takoheshin, diskutonin, emocionoheshin dhe jetonin futbollin me pasion.
Skënderbeu i Korçës kishte traditën e vet të futbollit teknik, të lojtarëve që dinin ta trajtonin topin, të futbollistëve që e kuptonin lojën dhe që e kishin sportin pjesë të karakterit.
Në këtë histori, Kërçiçi nuk ishte një emër periferik. Ai ishte pjesë e një brezi dhe e një ambienti futbollistik që meriton të kujtohet me respekt.
Ndonjëherë, kur flasim për historinë e klubeve, përqendrohemi te emrat më të mëdhenj, te titujt, te golat vendimtarë dhe te figurat që kanë marrë më shumë vëmendje. Por historia e një skuadre është shumë më e gjerë.
Ajo ndërtohet nga të gjithë ata që kanë veshur fanellën, që kanë sakrifikuar, që kanë dhënë kontributin e tyre dhe që kanë lënë gjurmë në kujtesën e tifozëve.
Kur politika dhe paragjykimet ndërhyjnë në fatin e sportistit
Është e vështirë të flasësh për një karrierë që mund të kishte qenë më e madhe, pa menduar për rrethanat që ndonjëherë e kufizojnë jetën e një sportisti.
Futbollisti duhet të gjykohet për atë që bën në fushë. Për talentin, disiplinën, përkushtimin, profesionalizmin dhe karakterin. Mbiemri, prejardhja, politika apo ndarjet që shoqëria krijon nuk duhet të jenë pengesa për një njeri që dëshiron të jetojë dhe të zhvillohet përmes sportit.
Në rastin e Emil Kërçiçit, mbetet ndjesia se ai nuk pati gjithmonë mundësitë e duhura për të treguar plotësisht vlerat e tij. Se rrugëtimi i tij mund të kishte qenë ndryshe. Se talenti mund të kishte marrë më shumë hapësirë dhe karriera mund të kishte njohur dimensione të tjera.
Për një futbollist, është e vështirë të pranosh se mundësitë nuk përcaktohen gjithmonë vetëm nga aftësitë. Por historia e sportit na ka treguar se jo rrallë talentet janë penguar nga rrethana që nuk i kanë pasur në dorë.
Këto janë histori që futbolli duhet t’i tregojë, jo për të krijuar polemika, por për të reflektuar. Sepse sporti duhet të jetë ura që bashkon njerëzit, jo hapësira ku ndarjet dhe paragjykimet përcaktojnë fatin e tyre.
Trofetë nuk janë matësi i vetëm i madhështisë
Ndoshta Kërçiçi nuk ka një kabinet trofesh që të flasë për karrierën e tij. Ndoshta nuk ka statistika të jashtëzakonshme që të shoqërojnë emrin e tij. Ndoshta nuk pati atë karrierë të gjatë e të bujshme që sporti modern e konsideron sukses.
Por futbolli nuk është vetëm statistikë por:
Është kujtesë.
Është emocion. Është respekt.
Është mënyra se si një tifoz kujton një lojtar pas shumë vitesh.
Është një emër që përmendet në bisedat e veteranëve.
Është një figurë që rikthehet në kujtimet e stadiumit, në historitë e miqve dhe në rrëfimet e një brezi.
Dhe pikërisht këtu qëndron vlera e Emil Kërçiçit.
Ai mbetet një nga emrat që lidhen me Skënderbeun dhe me kujtesën e futbollit korçar, një futbollist që ka fituar respektin e njerëzve dhe që, pavarësisht rrugëtimit e trofeve, ruan vendin e tij në zemrat e atyre që e kanë njohur dhe parë të luajë.
Kujtesa është trofeu që nuk humbet
Sot, kur futbolli është kthyer në industri, kur vlerat shpesh maten me kontrata, transferime, para, statistika dhe ekspozim mediatik, është e rëndësishme të kthehemi edhe te futbollistët e brezave të mëparshëm.
Te ata që luajtën për dashurinë e fanellës.
Te ata që nuk patën gjithmonë mundësitë e sotme.
Te ata që u përballën me kohë të vështira, por nuk hoqën dorë nga sporti. Te ata që nuk u bënë domosdoshmërisht yje të mëdhenj, por mbetën njerëz të respektuar dhe futbollistë të dashur.
Emil Kërçiç është një prej këtyre figurave.
Një emër që meriton të kujtohet, një histori që meriton të rrëfehet dhe një futbollist që meriton vlerësim për atë që ishte, për atë që dha dhe për atë që mund të kishte arritur.
Sepse në futboll, jo të gjithë ata që meritojnë të bëhen të mëdhenj arrijnë të shkruajnë histori me trofe, disa e shkruajnë historinë me talentin, me dinjitetin dhe me kujtimin që lënë pas.
Dhe Emil Kërçiç, për Skënderbeun e Korçës dhe për ata që e kanë njohur, mbetet një nga këta emra.
Një futbollist që koha nuk duhet ta harrojë.
Një talent që meritonte më shumë.
Një emër që meriton respekt!
