Nga Jorgji SIDHERI

●Pushteti nuk na u mor me forcë; na rrëshqiti nga duart pak nga pak.
●Të gjithë ankohen për gjendjen, por pak janë të gatshëm të mbështesin ndryshimin kur ai shfaqet.

Në një demokraci, pushteti nuk përfundon në duart e njerëzve të korruptuar për një arsye të vetme, por zakonisht nga një kombinim faktorësh:

• Mungesa e llogaridhënies dhe e institucioneve të forta.
• Votimi i bazuar te interesat afatshkurtra, klientelizmi ose propaganda.
• Pjesëmarrja e ulët në zgjedhje, kur shumë qytetarë heqin dorë nga vota.
• Mungesa e transparencës dhe kontrollit publik.
• Dobësia e mediave të pavarura dhe e sistemit të drejtësisë.
• Deputeti shpesh ndihet më i detyruar ndaj kryetarit që e futi në listë sesa ndaj zgjedhësve.
• Debati i brendshëm në parti dobësohet, sepse kundërshtimi ndaj lidershipit mund të kushtojë një vend të sigurt në listë.
• Dy partitë e mëdha kanë interes të ruajnë kontrollin mbi përzgjedhjen e kandidatëve.

●Të gjithë ankohen për gjendjen, por pak janë të gatshëm të mbështesin ndryshimin kur ai shfaqet.
Shpesh ndodh që:

• Kërkojmë ndershmëri, por votojmë për ata që i konsiderojmë “më të fortë” ose “më të sigurt për të fituar”.
• Kërkojmë njerëz me integritet, por nuk u japim hapësirë kur nuk kanë parà, media apo strukturë partie pas vetes.
• Zemërohemi me korrupsionin, por ndonjëherë tolerojmë favore të vogla kur na leverdisin.
  Kjo nuk është vetëm çështje e politikanëve; është edhe çështje kulture qytetare. Demokracia nuk prodhon automatikisht udhëheqës të mirë. Ajo shpesh pasqyron zgjedhjet, prioritetet dhe tolerancat e shoqërisë.
• ●Prandaj sfida nuk është vetëm të gjesh njerëz të ndershëm, por të krijosh kushte ku ata të kenë mundësi reale të dëgjohen, të organizohen dhe të fitojnë mbështetje. Përndryshe, shoqëria vazhdon të ankohet për padrejtësitë, ndërsa të njëjtat figura dhe mekanizma mbeten në pushtet.
  ●Ka një kontradiktë: na dhemb padrejtësia kur na prek, por jo gjithmonë investojmë kohë, vëmendje apo votë për ata që mund ta kundërshtojnë atë.
  ●Pushteti nuk na u mor me forcë; na rrëshqiti nga duart pak nga pak. Pranuam që partitë të ktheheshin në prona të liderëve, që deputetët të zgjidheshin nga kryetarët më shumë se nga qytetarët, dhe që besnikëria të vlente më shumë se merita. Shpesh heshtëm para padrejtësive kur nuk na preknin drejtpërdrejt dhe u kënaqëm me premtime, favore ose tifozllëk politik. Kështu, gradualisht, hapësira publike u mbush nga matrapazë politikë që e trajtojnë pushtetin si interes privat. Sot ankohemi për pasojat, por rruga deri këtu u ndërtua nga indiferenca, zhgënjimi dhe mungesa e mbështetjes për integritetin dhe përgjegjësinë publike.