Gjatë karrierës së saj ajo ka provuar të jetë aktore, kërcimtare dhe akrobate. Fillimisht ajo punoi në teatrin italian “Bertoldissimo” dhe bëri një turne të sukseshëm nëpër Itali. Ajo ishte protagonistja kryesore, të cilën shtypi i kohës e cilësoi “La piccola grande Dea”, (E madhja hyjneshë e vogël). U shqua për suksesin që pati gjatë xhirimeve të shoqërisë amerikane “Metro Goldwin Mayer”, të Hollivudit. Ajo qëndroi në Hollivud për shumë kohë ku interpretoi në shumë filma.

Eleni Qirici është shqiptare, e lindur në Australi. Artiste e famshme, me baba korçar dhe nënë australiane. Jetën e kaloi mes këngës, aktrimit dhe kërcimit.

Në rini ka qenë e bukur dhe gjithmonë e lakmueshme nga meshkujt. Korçën, vendin e të atit, e preku vetëm kur ishte nëntë muajshe. Kush i ka jetuar ato vite, apo e njeh mirë historinë, padyshim i kujtohet këngëtarja Eleni Qirici. Dha pak koncerte në Shqipëri, duke nisur me Korçën, qytetin e serenatave, me Tiranën, Shkodrën, Durrësin, Elbasanin, etj. Por pjesën më të madhe të suksesit të saj, Qirici e fitoi në Evropë dhe në Amerikë. Rrjedh nga familje artistësh, historia e të cilëve është e lashtë dhe e pasur. Kjo familje, që emigroi në vitin 1890 në Amerikë për arsye ekonomike, më pas do të bëhej një nga pjesëtaret më të rregullta të festave mondane.

Eleni Qirici, artisja e famshme shqiptare, të cilën shtypi botërore e ka vlerësuar maksimalisht, e nisi karrierën e saj artistike që në moshën pesëvjeçare, ku filloi të këndonte, kërcente dhe të merrej me akrobaci, këtë të fundit të mësuar nga xhaxhai i saj. Për herë të parë, ashtu e ndrojtur dhe me çiltërsinë e një fëmijë, Qirici interpretoi në skenën e kinema “majestik”, së bashku me grupin e xhaxhait, i cili falë saj rroku një sukses të madh, që bëri të kapërcente kufijtë e Korçës.

Kur ishte vetëm 13 vjeç, Eleni pushtoi e vetme skenat e vendit. Koncertin e parë së bashku me prindërit e saj, instrumentistë, Eleni e dha në kinema “majestik” në Korçë. Ishte një koordinim i interpretimit të dy prindërve instrumentistë dhe vajzës së tyre që herë këndonte, herë kërcente dhe herë interpretonte si akrobate. Koncerti u prit me entuziazëm të madh, gjë që e inkurajoi vogëlushen, e cila shumë shpejt u bë e njohur për talentin e saj edhe në skenat e qyteteve të Tiranës, Durrësit, Shkodrës, Elbasanit, Vlorës etj. Ajo befasonte publikun, ndërsa shtypi i kohës e pasqyronte turneun artistik të Elenës duke evidentuar talentin e saj artistik, veçanërisht për këngët.

Shkollimi në Vjenë dhe suksesi në Evropë

Prindërit, duke qenë vetë artistë kuptuan se vajza kishte aftësi të rralla artistike, ndaj vendosën ta çonin për studime në Vjenë, në një shkollë kërcimi. Nuk kishin kaluar as tre muaj që Eleni mësonte në këtë shkollë, kur u ngjit në skenën e teatrit variete të Vjenës. Interpretimi i saj plot jetë, shkathtësi dhe besim në vetvete ra menjëherë në sy të kritikëve të artit, të cilët filluan ta mbështesnin këtë talent të ri. Shtypi filloi të shkruajë për të dhe padyshim kjo tërhoqi vëmendjen e menaxherëve italianë, të cilët kërkonin talentet e reja dhe u ofronin rrugë drejt suksesit. Kështu ndodhi edhe me Elenin.

Në një koncert të saj në Vjenë u paraqit përfaqësuesi i shoqërisë italiane “Frateli Schwarz”, tepër e njohur në atë kohë, që i ofroi një marrëveshje 6-mujore. Në këtë shoqëri bënin pjesë 80 artistë, por Eleni e vogël u bë shumë shpejt protagonistja kryesore, duke siguruar suksesin e shoqërisë “Bertoldissimo”. Shfaqjet artistike të organizuara nga kjo shoqëri në shumë qytete të Italisë ishin një sukses i madh dhe sigurisht e ndihmuan Elenën të bëhej e njohur shumë shpejt në jetën artistike italiane. Shtypi italian i rezervoi Eleni Qiricit një vend të veçantë dhe për të u shkruan mjaft artikuj, ku ajo emërtohej si “La picola grande diva” (vogëlushja hyjneshë e madhe).

Me këtë koncert ajo interpretoi gati në të gjitha skenat e qyteteve të mëdha italiane si në Romë, Milano, Bolonjë, Firence etj. Por kjo jetë artistike i shërbeu për të dalë tej kufijve të Italisë. Tek Eleni mbërritën menaxherë të shoqërive evropiane, mes të cilëve artistja e re korçare zgjodhi shoqërinë franceze “A.B.C” të Parisit.

Rrugëtimi drejt Hollivudit

Tek Eleni ishin ndërthurur gjithë cilësitë e mira: talenti si këngëtare, kërcimtare dhe akrobate. Bashkëngjitur talentit, bukuria e stili i veçantë që e karakterizonte në jetë, këto veçori bënë që Qirici të tërhiqte vëmendjen e shoqërive kinematografike amerikane. Një përfaqësues i kinematografisë amerikane të Hollivudit, “Metro – Golduin – Mayer”, i ofroi të bëhej pjesë e projektit të tij. Pranoi.

Që në vitin e parë të mbërritjes në Amerikë, Qirici interpretoi disa role kryesore, në të cilat këndonte, kërcente dhe interpretonte në mënyrë të shkëlqyer. Talenti i saj shumë shpejt të ishte e mirëpritur nga artdashësit amerikanë. Pa vonuar, vepra e vajzës shqiptare u pasqyrua edhe në mjaft media amerikane, të cilat nisën ta krahasojnë me balerinën e famshme amerikane të kohës Eleonor Pauell.

Në verën e vitit 1938, Eleni bashkë me prindërit u kthye në Korçë, ku veç kujtimeve, kishte aty edhe plot të afërm. Për t’i respektuar ajo vendosi të japë një koncert tek kinema “majestik”, prej nga mori rrugë veprimtaria e saj artistike. Bashkë me të interpretonin edhe prindërit. Disa ditë më vonë ky koncert u dha në kryeqytet. Shtypi i kohës bënte reklamën një ditë më parë: “Të mërkurën, ora 9 në kinema “Nacional” interpreton ylli kinematografik shqiptar Eleni Qirici, këngëtare, valltare dhe akrobate…

Tërë shtypi evropian dhe amerikan i kanë ngritur lart cilësitë e të voglës Eleni Qirici. Ajo ka entuziazmuar publikun e Londrës, Parisit, Vjenës, Romës, është artistja kryesore e dy filmave në Hollivud. …Eshtë një artiste që posedon me të vërtetë diçka që nuk mësohet, por vetëm lindet, që me të vërtetë nderon gjithë kombin shqiptar në botën e huaj”. Një ditë pas shfaqjes në shkrimin me titull “Sukses i jashtëzakonshëm i vogëlushes Eleni” shkruhej: “… ishte një eveniment i madh artistik për gjithë Shqipërinë, ishte shfaqësina e artistes me famë botërore Eleni Qirici. Eleni e jeton muzikën që kërcen me një harmoni të mbaruar lëvizjesh dhe buzëqeshjesh. Në Amerikë është konsideruar më tepër se një yll”.

Martesa në Amerikë dhe mbyllja e karrierës

Shkëlqimi i artistes së re shqiptare nuk kishte si të mos tërhiqte vëmendjen e elitës amerikane. Koncertet e saj dhe më pas edhe filmat ku ajo interpretonte ndiqeshin dhe vlerësoheshin prej shtresave të pasura të Amerikës. Babai i saj, Vasili, përpiqej ta mbante larg mjediseve të elitës amerikane dhe e këshillonte që shokun e jetës ta zgjidhte mes emigrantëve shqiptarë që jetonin dhe punonin në atë kohë në Amerikë.

Ai parandiente se martesa me një amerikan apo ndonjë të huaj tjetër do ta largonte nga prindërit, të afërmit, vendi i tij. Ishte kjo arsyeja që ai refuzonte edhe kërkesat që i vinin për martesë nga djem të kombësive të tjera. Pavarësisht kësaj, Qirici u martua me djalin e një prej familjeve më të pasura në Amerikë, Fordi. Por kjo martesë i kushtoi artistes shqiptare të hiqte dorë nga bota e artit, duke iu përshtatur kështu jetës mondane. KohaNews

 

Dua Lipa në mëngjesin e djeshem publikoi këngën e re bashkë me disa sekuenca nga videoklipi, por ende pa kaluar shumë orë ajo e ka publikuar videoklipin e plotë të këngës së saj më të re “Don’t Start Now”.
Dua Lipa është gati të futet në një “Epokë të Re”, sipas Forbes, me këngën e saj të re “Don’t Start Now”.

“Zgjodha të botoj këtë këngë të parën që të mbyll një kapitull të jetës dhe të nis një tjetër”, tha ajo në një deklaratë. “Në një epokë të re me një tingull të ri muzikor.

Kjo këngë është për të bërë përpara e për të mos lejuar njeri të të pengojë. Më erdhi natyrshëm të zgjidhja këtë këngë, me të njëjtin ekip që bëra “New Rules”, tha ajo.
Ndërkohë, kënga e saj e re jo vetëm që ka marrë miliona klikime në Youtube, por ka dalë dhe “Kënga e Ditës” në Shazam, që do të thotë se është muzika që kanë kërkuar më shumë njerëzit në aplikacionin që identifikon këngët.

 

Kompania e njohur zviceriane “Sportradar”, e cila punon për llogari të UEFA-s dhe të FIFA-s, është përfshirë nga një skandal i rëndë.

Kjo kompani ka ndërtuar sistemin BFDS, që solli dhe dënimin e Skënderbeut. Në Itali mediat publikojnë një lajm, ku një i penduar i mafies italiane ka treguar se si bashkëpunonte me këtë kompani dhe ka bërë disa pagesa në të zezë.

Sipas medias italiane “Businesss Insider”, pas hetimeve qe janë bërë janë arrestuar 60 persona vitin e shkuar nga mafia siçiliane dhe Sacra Corona Unita që kishin ndarë mes tyre tregun e basteve ilegale në Itali për dy vjet, duke përdorur disa shoqëri të cilat vepronin në vebnde si Rumania, Shqipëria apo edhe Malta.

Fabio Lanzafame, një i arrestuar nga ky grup, ka bërë pohuar dhe ka shpjeguar se nëpërmjet faqeve fiktive të krijuara, punohej paralelisht me faqet e njohura ndërkombëtare, falë informacioneve që blinte rregullisht nga filiali i “Sportradar”, i cili quhet “Betradar”.

Në artikullin e publikuar nga “Business Insider” shkruhet se si disa prej drejtuese të “Sportradar”, kishin rënë dakord që kompanive të jashtëligjshme t’u jepeshin kuotat e ndeshjeve para atyre të regjistruara.

Pasi ky skandal doli në dritë kompania Zviceriane “Sport Radar” ka reaguar dhe ka hedhur poshtë çdo akluzë, duke thënë se nuk është një shkrim gazetaresk korrekt.Panorama Sport

 

Ekonomia ka arritur në një pikë kritike, që nuk po arrin të fshihet më as nga shifrat zyrtare. Rritja është përgjysmuar në raport me një vit më parë, duke zbritur në rreth 2.2%, pas mbarimit të efektit të energjisë.

Institucionet ndërkombëtare kanë rishikuar në ulje projeksionet për performancën ekonomike të vendit. Banka Botërore deklaroi së fundmi se, në afatin e mesëm, nuk pret një rritje më të lartë sesa 3.5%, që vlerësohet shumë e ulët për një vend në zhvillim si Shqipëria, që ka të ardhurat për frymë më të ulëtat në Europë.

Gazsjellësi TAP, investimi më i madh ndonjëherë në vend, me vlerë 1.5 miliardë euro, po i jep efektet pa u mbyllur ende mirë. Në korrik dhe gusht, të ardhurat nga TVSH e brendshme ranë me më shumë se 30% me bazë vjetore dhe në shtator me gati 50%, duke nxjerrë zbuluar konsumin anemik në vend, që nuk po arrin të nxitet as nga turistët që, për hir të së vërtetës, ishin të shumtë në numër. Shërbimet janë, në fakt, i vetmi sektor që po mban ekonominë në këmbë.

Investimet e reja janë pothuajse inekzistente, sidomos në sektorë me vlerë të shtuar, të cilat do të ndikonin pozitivisht në rritjen e produktivitetit të ekonomisë dhe pagave. Kjo e fundit do të ishte stimuli më i mirë për të mbajtur të rinjtë në vend, duke frenuar disi emigracionin që po e gërryen vendin dalëngadalë.

Stimujt monetarë dhe fiskalë, që do t’i jepnin një dorë ekonomisë së çalë, janë ezauruar thuajse tërësisht. Norma bazë e interesit është në nivele minimale historike prej 1%. Kredia, ndonëse në gjallërim, mbetet e ulët, teksa janë faktorë të tjerë që e kushtëzojnë atë, ku më kryesori është mungesa e projekteve fizibël dhe të qëndrueshme. Ndërtimi është i vetmi që po merr vëmendje (jo nga bankat), por siç e kemi përmendur shpesh, në afat të mesëm e të gjatë, kjo nuk i sjell asgjë ekonomisë.

Nuk mund të bëhet fjalë as për stimuj fiskalë. Ndonëse taksat u rritën vitet e fundit, kjo nuk duket se shërbeu për të zgjeruar të ardhurat, që kanë ngecur në 27% të Prodhimit të Brendshëm Bruto (PBB), më të ulëtat në rajon. Nëse do të hiqnim efektin e shpërndarjes së dividendit, i nxitur nga ulja e tij nga 15 në 8%, edhe për fitimet e mbartura, të ardhurat për 9-mujorin do të ishin negative. Me borxhin real (përfshirë detyrimet e prapambetura) që ka mbetur në rreth 70% të PBB-së dhe faturat e koncesioneve që pritet të rriten nga viti në vit, rreziqet fiskale sa vijnë e shtohen.

Ndërkohë, kemi një rritje anemike të paqëndrueshme, me burimet amortizuese që sa vijnë e po shterohen, çka pritet të ketë efekt kundërciklik në të ardhurat buxhetore. Raporti i Kontrollit të Lartë të Shtetit  flet për një situatë aspak optimiste, me fshehje të detyrimeve të prapambetura, me qëllim ruajtjen e parametrave makroekonomikë, por duke shtyrë detyrimet në të ardhmen, thjesht rritet rreziku për një paaftësi paguese në afatin e mesëm. Shpresa e vetme mbetet ulja e evazionit (te të mëdhenjtë, se te më të vegjlit është provuar shpesh) dhe çlirimi i fondeve nga ulja e korrupsionit në tenderë e koncesione.

Doing Business e vendos Shqipërinë të fundit në rajon për të bërë biznes, bashkë me Bosnjën dhe me barrën më të lartë të taksave, kur të ardhurat në buxhet i ka më të ulëtat.

Nuk ndihmon as ekonomia europiane, që po jep shenja ngadalësimi, ku po tronditet dhe shtylla më e fortë e saj, Gjermania. Italia, partneri kryesor, është prej muajsh në rrezik recesioni. Banka e Shqipërisë e ka pohuar tashmë se rreziqet në kahun e poshtëm po rriten, si nga ambienti i brendshëm (që përveç halleve të tjera i shtohet dhe kriza politike) ashtu dhe në atë të jashtëm.

Përballë kësaj situate, kemi një qeveri të zhytur në guaskën e saj virtuale, ku më të rëndësishme janë “like” e “share”, që mund të marrin ministrat dhe zyrtarët e saj në “Facebook”, sesa ajo që po ndodh në realitet. Në “oborrin” e qeverisë, jeta është e bukur, me plot shkëlqim, njerëzit janë të lumtur e të veshur bukur, me stilin e modës së fundit. Media bombardon përditë me lajme për rrugë të shtruara e të rishtruara, për pemë të mbjella për “armiq” të jashtëm, që nuk e duan integrimin e vendit.

Janë aq të zhytur në botën e tyre të bukur, sa duket shumë e vështirë, që dikush t’i bindë të shohin realitetin. Këtë nuk po arrijnë ta bëjnë as ata që po refuzojnë në heshtje, duke braktisur vendin dhe as shifrat që janë kokëfortë. Mbreti ende beson që është i veshur bukur, ndonëse ekonomia po thërret me zë të lartë, që është lakuriq…Monitor

 

Korça është qyteti i dytë drejt të cilit shqiptarët kanë udhëtuar brenda vendit në vitin 2018. Të paktën 12.2 për qind e udhëtimeve janë kryer per ne qytetin juglindor.E për ta vijuar këtë Korça, nuk është më vetëm qyteti i serenatave, teksa është vështirë të sigurosh një hotel në periudha të tilla si Festa e Birrës që zë vend në muajin gusht, festa e Lakrorit.

Festat e Nëntorit gjithashtu pësojnë një dyndje drejt Korçës teksa qershia mbi tortë janë Krishtlindjet ku sërish frekuentimi tradicionalisht ka mbetur i lartë. Kjo ka bere qe dhe investimet ne struktura akomoduese viteve te fundit te jene me te medha.

Anketa e Insitutit të Statistikave Turizmi “Pushime dhe Udhëtime” tregon Tirana, kryeqyteti i vendit mban 27.1 për qind kurse i treti në listë është qyteti i Vlorës me 11.1 për qind të udhëtimeve. Qëllimet e udhëtimeve janë përkufizuar si personale apo biznesi dhe në këtë kontekst i katërti në listë është qyteti bregdetar i Durrësit.

Me radhë sipas të dhënave zyrtare qytetet e tjera me përqindjet respektive të udhëtimeve janë Elbasani me 4.2 për qind, Fieri me 3.3 për qind, Lezha me 3.1 për qind, Shkodra me 2.9 për qind, Gjirokastra me 2.4 për qind. Të fundit në listë mbeten Berati me 2.1 për qind dhe Dibra ku vetëm 1.2 për qind e të anketuarve kanë udhëtuar drejt këtij qyteti në vitin 2018.

Lidhur me udhëtimet jashtë Shqipërisë kryesojnë ato drejt Italisë dhe Greqisë çka është e shpjegueshme për aq kohë sa një pjesë e mirë e emigrantëve janë të vendosur në dy vendet fqinjë dhe vizitat nga të afërmit nuk mungojnë.Monitor

 

Fëmijët dhe të rinjtë shqiptarë janë duke e kthyer festën e Halloween në një traditë të re edhe për vendin tonë.

Por jo vetëm fëmijët. Fotot që shihni janë parë të përhapura sot nëpër zona të ndryshme të qytetit te Korces.

Halloween është një festë me origjinë të lashtë, nga fiset kelte, por që dekadat e fundit është popullarizuar në mbarë botën nëpërmjet festimeve të mëdha që janë bërë në Amerikë, fillimisht prej emigrantëve irlandezë, e më pas në vende të tjera.

Festa pagane me origjinë nga Irlanda kulmon rreth mesnatës së 31 Tetorit. Simboli kryesor i festës së vjeshtës janë kungujt e ndriçuar.

 

Serenatat, këngët e njohura si himn i dashurisë kanë sjellë një mbrëmje magjike në Pazarin e Vjetër të Korçës. Mes Korçës dhe Shkodrës, këto këngë të kënduara herët, e që trashëgohen ende sot, mbeten një atraksion i rëndësishëm kulturor për këto qytete, të cilat e njohin mirë serenatën.

Ndërthurja në një mbrëmje të vetme e serenatave të Korçës dhe Shkodrës ka bërë që banorë, turistë e vizitorë të qytetit të kërcejnë dhe këndojnë së bashku, pavarësisht temperaturave disi të ulta. Për artistët, serenatat e dy qyteteve kanë një lidhje të ngushtë mes tyre.

Për turistët dhe vizitorët, serenatat mbeten një element shumë interesant i asaj çka ky qytet ofron.Të përfshirë nga ritmi dhe muzika, ata kanë kërcyer në sheshin kryesor të pazarit deri në mbrëmje vonë pa e fshehur entuziazmin

“Vij nga Hollanda, jemi një grup shoqëror dhe për mua është e disata herë që jam këtu. Është shumë bukur, ka muzikë shumë të mirë, atmosferë, ushqim të mirë, është shumë bukur. Kam qenë edhe për festën e birrës këtu dhe jam kënaqur shumë”, thotë një turiste holandeze.

“Për mua është hera e parë që vij këtu por është vërtet impresionuese. Kam dëgjuarfjalë shumë të mira për këtë qytet dhe është vërtet i tillë. Ka diçka të veçantë dhe kjo muzika është shumë e bukur, të bën të kërcesh”, thotë një tjetër.

“Unë jam nga Hollanda dhe këtu jam për herë të parë. Kam dëgjuar sesi ky vend u transformua dhe është vërtet bukur. Nuk e kisha dëgjuar ndonjëherë muzikën e ballkanit dhe kisha kureshtje por mund të them se është vërtet shumë e mirë”, thotë një turist nga Holanda.

Dikur një këngë poshtë dritareve të vajzave, sot serenata është kthyer në pasurinë e gjithsecilit për t’u kënduar në festa, në rrugë, në sheshe e çdo organizim.Top Channel

 

 

 

Dihet pak se makinat evropiane, veçanërisht klasike të viteve ’80, gëzojnë një status kulti në Japoni. Arsyeja më e rëndësishme për këtë fakt të rrallë, është ajo se transporti i një makine në Japoni ishte një punë shumë e ndërlikuar.

Përveç rregullave të rrepta të importit japonez, Mercedes S-Class i shitur në Tokio do të ishte një hit në çdo pjesë të planetit tonë. Sepse është S-Class më i gjatë, Seria W126 (1979-1991) dhe një ekzemplar special.

Të dhënat kryesore: makina, e prodhuar në vitin 1991, ka udhëtuar vetëm 478 kilometra! Tregtari klasik i Mercedesit me qendër në Tokio – All Time Stars – pretendon se makina ka qenë në garazh për 28 vjet.

Atsushi Osamura, drejtor i zyrës All Time Stars në Tokio, tha:

Modelet Mercedes të W126 dhe R107 (S-Class Coupe) janë të njohura në Japoni.Çmimi pritet të jetë rreth 100,000 euro”.

 

Gjithmonë Korça dhe Shkodra kanë bërë krushqira, ilakara, siç e quajmë me këtë fjalë të vjetër turke. Në përgjithësi, si popull kemi patur shumë afri, qoftë nga kultura e përgjithshme, qoftë si dy qytetet më të kulturuara të vendit si dhe më të mëdhatë në tërësi, pas Tiranës, që ndonjëherë ia kalonin edhe asaj” – thotë shkrimtari i ndjerë Dritëro Agolli në një intervistë dhënë në 2006, ribotuar sot nga DITA.

Gjithmonë kur lidhej një vajzë korçare me një djalë shkodran apo anasjelltas, si shkodranët, si korçarët e quanin një lidhje martesore të gjetur. Ju si do ta shpjegonit këtë traditë si dhëndërr i Shkodrës? – e pyet gazetari në intervistën e transmetuar në atë kohë në TV Kopliku.

Dhe Agolli përgjigjet:

“Shkodra dhe Korça, dy qytetet që gjithmonë kanë patur lidhje shpirtërore mes tyre, që jepnin e merrnin nuse, apo që bënin dashuri, si qytetarë në lëvizje të përhershme, që për pasojë transmetonin të tilla lidhje mes njëri-tjetrit. Dhe pastaj lidheshin edhe me anë të tjera: Në Korçë botoheshin shumë revista, them para viteve ’40, por edhe në Shkodër, gjithashtu. Grupet e shkrimtarëve në këto dy qytete të mëdha të kulturës ndaheshin sipas anëve të progresit. Në Shkodër kishte shkrimtarë të shquar që mendonin për një botë të re, po edhe në Korçë kishte një revistë me emrin “Bota e re”. Gjithë këto kanë ndikuar edhe në krushqitë, që të merrnin rrugë të pandalshme, apo në dashuritë, sepse ishim njerëz që udhëtonim, pra gjallonim e jo njerëz të mbyllur”.

Ai tregon edhe për lidhjen e vet me bashkëshorten:

“Dashuria natyrisht nuk njeh kufizime, që të thuash në Shkodër, apo vetëm në Korçë do të bëheshin të tilla lidhje, sepse dashuria do të lindë edhe në një vend tjetër. Takon njeriun, njihesh! Kështu më ngjau mua me Sadijen. Më pëlqeu Sadija dhe unë i thashë: do të marr për grua. Kështu ne krijuam familje. Nga ana tjetër, këto lidhje ndihmonin të shtoheshin lidhjet mes ne, shqiptarëve. Lidhje Jugë-Veri, lidhje mes Veriut me Shqipërinë e Mesme etj. Shqipëria është një komb, një kulturë, ka të njëjtat zakone kudo, ka të njëjtën botë shpirtërore, një konstitucion shpirtëror. Këto e ndihmojnë shqiptarin që të mos jetë, thjesht, provincial, por të shkojë më larg, të bashkohet me të tjerët”.Gazeta Dita

 

Rike Roci njihet si një nga bukuroshet shqipatre e cila u bë e famshme nëpërmjet shtëpisë më të madhe në Shqipëri, “Big Brother Albania”, por edhe per performancën në “Euro 2016” duke pushtuar kopertinat e mediave europiane.

Prej kohësh bukuroshja Rike Roçi i është larguar vëmendjes së medias rozë duke mos dashur të flasë shumë për jetën e saj private.

Në një intervistë dhënë gazetarit të Albeu.com, Gerli Doko, ajo tregon jetën në Itali, tifozllëkun për Kombëtaren si edhe skuadrën e saj të zemrës, Milanin.

Gjithashtu Rike na tregoi vendet ku i kaloi pushimet këtë verë teksa nuk munguan vendet turistike që tifozja e zjarrtë e Kombëtares vizotoi. Për më tepër në intervistën e mëposhtme:

Intervista

Media njeh 3 momente “historike” tuajat, “Big Brother”, “Dance With The Stars” dhe si tifoze e zjarrtë e Kombëtares në “Euro 2016”. Cila prej këtyre fazave mendon se të ka dhuruar më shumë fansa?

Mendoj se secila prej tyre më ka bërë që njerzit të më njohin…

Kohët e fundit nuk jeni përfolur për jetën tuaj personale përsa i përket raporteve me meshkujt. Ke dashur vet ta mbash larg mediave jetën private, apo nuk është dikush për momentin krah Rikes ?

Jeta ime private ka qënë gjithmonë private, nuk më pëlqen fakti që njerëzit të dinë gjërat e mia personale.

Vëmendjen e mediave përgjithesisht e rrëmben pamja jote e jashtme dhe format fizike. Sa e kënaqur je me kete fakt?

Vëmendjen e mediave po e kam pasur gjithmone për pamjen time, mbase do vi koha që do flitet dhe per diçka tjetër, për momentin jam e kenaqur me kaq pasi un punoj me pamjen time

Si tifoze e zjarrte Kombëtares mendoni se stadiumi “Arena Kombëtare” do i sjellë fat Shqiperisë, dhe a do jeni ju ne inagurimin e stadiumit në nëntor kundër Francës?

Kunder Francës në nëntor nuk kemi asnjë shans, ata janë kampion bote, një barazim me ata për ne do ishte fitore e madhe, nëse fitojmë do ishte një ëndërr, mbase në nëntor do jem në stadium ende nuk e di ështe herët.

Mediat e huaja kanë shkruar se ju nuk keni vetëm fansa shqiptar. A ndjen ndonjë ndryshim mes atyre shqiptar dhe të huaj ?

Ka vetëm ndryshim që ata shqipetar janë moralist…nuk shikojn kurr përtej hundes

Ku i kaluat pushimet këtë verë ?

Pushimet i kam filluar në Ibiza formentera me shoqëri…pastaj me familjen në Sardegna dhe më pas në Mykonos për pune por dhe per pak pushim….dhe i kam perfunduar ne mal

Përveç modelingut më se e kaloni më së shumti kohën e lirë?

Kohën e lirë e kaloj me mbesen time të vogël që është shqirti im binjak…bashkë shikojmë dokumentare

Ju gjithashtu jeni dhe një tifoze e zjarrtë e Milanit, besoni se këtë sezon mund të arrini zonën Champions

Jam milaniste e zjarrtë e vërtetë. Por nuk është Milani i para shumë vitesh thjesht mburremi me kujtime, shpresoj të rikthehemi në Champions.

Cili eshte futbollisti juaj i preferuar te Milani ?

Për momentin Piatek më duket i vetmi i denjë për bluzën e Milanit, të ju edhe kata të sapo ardhurit nëse e meritojnë

Po në ndeshjet derbi ndaj Interit do jesh e pranishme në San Siro në mbëshjetje të kuqezinjve ?

Gjithmonë jam e pranishme në derbi. Nuk mund të mungoj…dhe gjithmonë me gjysëm zëri se bërtas më shumë se trajneri. /albeu.com/

 

Ruud Gulit 1 shtator 1962, tashmë është një menaxher futbolli holandez dhe ish-futbollist që luajti profesionalisht në vitet 1980 dhe 1990 si mesfushor. Ai ishte kapiteni i ekipit kombëtar të Hollandës që fitoi Europianin 1988 dhe gjithashtu ishte anëtar i skuadrës për Kupën Botërore të FIFA 1990 dhe Euro 1992.

Në nivel klubi, në 1987 ai u transferua nga PSV në Milano për një tarifë transferimi rekord botëror.

I njohur lehtësisht me flokët dhe mustaqet e tij të dallueshme, ai ishte pjesë e treshes së njohur holandeze në Milano e cila përfshinte Marco van Basten dhe Frank Rijkaard. Gullit fitoi tre tituj në Serie A dhe dy Kupa Europiane me Milanin.

Në vitin 1996, ai nënshkroi për Chelsea dhe një vit më vonë u emërua lojtar-menaxher i klubit. Në sezonin e tij debutues, ai e çoi Chelsea drejt suksesit në FA Cup, titullin e parë të madh të klubit për 26 vjet, dhe duke bërë këtë u bë menaxheri i parë i huaj që fitoi FA Cup.

Gullit fitoi Topin e Artë në 1987 dhe ishte Futbollisti Botëror i Vitit në 1987 dhe 1989. Normalisht një mesfushor sulmues, ai ishte një lojtar i gjithanshëm, duke luajtur në pozicione të shumta gjatë karrierës së tij. Në 2004, ai u rendit një nga 125 Futbollistët më të mëdhenj të historisë si pjesë e festimit të 100 vjetorit të FIFA-s.

Marcel “Marco” van Basten lindur më 31 tetor 1964 është një menaxher futbolli holandez dhe ish-futbollist profesionist, i cili ka luajtur për Ajax dhe AC Milan , si dhe ekipin kombëtar të Hollandës, si sulmues. Ai vlerësohet si një nga lojtarët më të mëdhenj në historinë e këtij sporti. Ai shënoi 300 gola në karrierën e tij, dhe luajti ndeshjen e tij të fundit në 1993 në moshën 28 vjeç për shkak të një dëmtimi i cili e detyroi të linte futbollin e luajtur dy vjet më vonë. Ai më vonë ishte trajner i Ajax dhe Kombëtares Hollandeze.

Duke luajtur për Hollandën, Van Basten fitoi UEFA Euro 1988 ku dhe mori dhe titullin lojtar i turneut, duke shënuar pesë gola që përfshinin një fitore të paharrueshme në finale kundër Bashkimit Sovjetik. Në nivel klubesh, ai fitoi tre tituj Eredivisie dhe Kupën e Kupës me Ajax, dhe tre tituj të Serisë A dhe dy Kupat e Evropës me Milanin

Franklin Edmundo Rijkaard lindur më 30 shtator 1962, është një ish-futbollist holandez dhe ish menaxher i cili luajti si mesfushor dhe mbrojtës. Rijkaard ka luajtur për Ajax, Real Zaragoza dhe Milan dhe përfaqësoi skuadrën e Kombëtares së Hollandës 73 herë, duke shënuar 10 gola.

Në karrierën e tij menaxheriale, ai ka qenë në krye të ekipit kombëtar të Hollandës, Sparta Roterdamit, Barcelona, Galatasaray dhe Kombëtares së Arabisë Saudite, dhe Manchester City së fundmi.

Konsideruar si një nga mesfushorët më të mirë mbrojtës në historinë e futbollit dhe si një nga lojtarët më të mirë të brezit të tij, në 2010 Rijkaard u përshkrua nga portali britanik The Daily Telegraph si “një lojtar elegant i modelit të pagabueshëm”

Nga Naishtedikur.info

Nga: Faik Konica

Të gjith’ ata që kanë njohur vendin t’onë, shkrojnë që dheu i Shqipërisë munt të japë bukë një-zet milionë shpirtëve. E dini që jemi tre milionë dhe që dy milionë prej nesh ngordhin urije… Shkrojnë që Shqipëtarët janë mjaft të mënçurë me punuem, nuk eshte vetem për zbukurimin e tyre, por edhe për mirësin’, edhe për dritën e gjithë njerëzisë. E dini mirë që shqipëtarë të mësuarë janë më të rrallë se fjalët e vërteta në gojë prifti. Cilët prejtin bukën e barkut, cilët prejtin bukën e mëndes?

Kemi armiq. Për atë të gjithë bashkohen në një zë. Vetëm për këtë ndahen që të gjithë, nuk tregojnë një armik. Ca zgjatin gjishtin drejt dhelpëris e grekut, ca dëftojnë gjarpërimin e shqevet, ca të tjerë emërojnë me zë të unjtë trashërin’ e Halldupëve. Kur dëgjojmë të tilla neve na vjen një i pambajtur gaz. Armiqt’ e Shqipërisë janë Shqipëtarë, jo të tjerë.

Shqipëtarët kanë shkruar me gjakun e tyre më tepër se një faqe në histori të Evropës. Nga më të voglat të trazuarat, gjer në luftat më të gjaktat, shqipëtari ka hequr hark, vërtitur kordhë e zbrazur pushkë. A ka gjë më të turpshme, më të unjtë, se historia e këtij kombi që – për pakë të qelbur ergjënt – shet mish njeriu në çdo luftë, edhe kujt s’i erdhi dëshërim, nga aqë qind vjet që e shkelin edhe e kurvërojnë të huajtë, s’i erdhi dëshërim të japë dy pika gjak për lirin’ e vetëhesë?

Të dojin shqipëtarët lirin’ e Shqipërisë, lehtazi e bëjin; po rinë të patundurë, edhe andej dëftojnë që s’e duan Shqipërinë, dëftojnë që janë armiqt’ e saj. Dëgjoni mirë, në mos e dini! S’janë armiq vetëm duke ndenjur duartë në gji, po ditë për ditë edhe ndryshe punojnë kundrë mëmëdheut. Shkaku i këtyre të ligave është se shqipëtarët s’kanë shpirtin mjaft të lartë për të dashur lirinë; Shqipëtarët psherëtitën natë e ditë pas orës tek do të mundin të jenë fare-fare robër nënë Turkun a nënë Grekun…

 

“Nuk do ta besosh këtë gjë, por ti ishe sa pëllëmba ime dikur. Unë të ngrija dhe i thoja mamasë tënde : “Ky djalë do të bëhet djali më i mbarë në botë. Ky djalë do të bëhet dikush, më i mirë se çdo person tjetër”.

Pastaj ti u rrite si një djalë i mbarë. Ishte shumë bukur të të shihnim të rriteshe. Çdo ditë ishte si një privilegj, derisa erdhi koha që ti u rrite dhe duhet t’ia dilje vetë mbanë në jetë, gjë që e bëre, por diku gjatë rrugës, ti ndryshove. Ndalove së qenuri vetvetja. Ti fillove të lejosh të tjerët të të drejtojnë gishtin e të të thonë se ti nuk je i mirë dhe kur gjërat u vështirësuan, ti ia hodhe fajin dikujt tjetër e jo vetes.

Dua të të them diçka që ti e di tashmë. Bota nuk është një fushë e bukur me lule. Është e mbushur me sfida dhe nuk do t’ia dija aspak se sa i fortë je. Do të të godasë fuqishëm, do të të rrëzojë në gjunjë dhe do të të lërë në atë pozicion, derisa ti ta lejosh. As unë, as ti, askush tjetër nuk mund të të godasë aq shumë sa jeta. Nuk ka shumë rëndësi se sa fort i godet të tjerët, por se sa fort të godasin ty dhe ti sërish ecën përpara. Kështu përcaktohet fitorja!

Ndaj, nëse e di se sa vlen, kërko gjërat që meriton në jetë. Por ti duhet të përpiqesh gjithmonë të triumfosh, jo të drejtosh gishtin drejt të tjerëve dhe të thuash se nuk ia dole dot për shkak të atij, apo asaj, apo kujtdo. Frikacakët e bëjnë këtë gjë dhe ti nuk je frikacak. Ti je më i mirë se aq. Unë do të të dua gjithmonë, pavarësisht gjithçkaje që ndodh. Ti je djali im dhe ke gjakun im. Ti je gjëja më e mirë e jetës sime. Por deri në momentin që ti të nisësh të besosh tek vetja, nuk ke për të pasur një jetë”.Na ishte dikur

 

Nga Agim Xhafka

Ka disa vite që kur shkoj në Korçë endem si në ëndërr. Nga që nuk njoh askënd në fytyrat që ndesh apo nga që askush nuk më përshëndet a më thërret në emër. Por sërish emocionohem përherë e më shumë. Se më njohin rrugët,kinemaja,ushtari i panjohur,lëndina e lotëve. Kaq dua dhe harroj që banoj në Tiranë e Amerikë. Më duket sikur nuk jam larguar as pesë minuta nga qyteti im.

Dhe ajri korçar më ngjet me parfumet rinore,edhe uji si wiski mbi 30 vjeçar. Dashuria me qytetin është si ai kordoni i fëmijës te mitra e nënës. Që të rrit e të rrit nga qelizë të bën njeri. Por vjen çasti kur ky kordon pritet nga gërshërët e jetës. E ti nis udhëtimin i pavarur,me shqisat e tua,me lëvizjet e tua,me trurin tënd e sjelljet e tua.

Njësoj ndodh me qytetin. Por kordoni me eliksir nuk të pritet kurrë. Je i salduar me të,prej tij furnizohesh me kujtime,mall,nostalgji,dhimbje,dashuri…
Qyteti është fiks nënë e përjetshme. E ndjen përherë gravitetin e saj. Ndaj kthehesh e rikthehesh sikur oqeane të kaplosh. Normal,nëpër vite ndryshon dhe urbanistika e qytetit. Tani qendra nuk është më te teatri,te katedralja,te turizmi. Është krijuar dhe një e dytë ,larg te varrezat. Atje kam shumicën e familjes,shumicën e fqinjëve,shumicën e mbresave të jetës. Ndaj aty e vendos tabelën:”Stacioni i parë i vizitës në Korçë.”
Korça është malli im. S’njoh njerëz,ama më njeh qyteti. Me dhëmbë e dhëmballë. Nuk më harron. Se jam i lidhur me të,me atë kordonin hyjnor…

 

Gazeta “Sot” sjell për lexuesit këtë fundjavë intervistën me një prej figurave të shquara të futbollit tonë, personalitetin e sportit kombëtar dhe protagonistin e ndeshjes monumentale Shqipëri-Gjermani e vitit 1967, Teodor Vaso, i cili sot mbush 78 vjeç.

Lojtari që i bëri të gjitha në fushë, me përjashtim të portierit, që tregoi shpirt sakrifice në duelet e mëdha e në kohë të vështirë, me të cilat u përball futbolli shqiptar në arenën ndërkombëtare, por edhe specialisti laps-mprehtë që rrok me profesionalizëm problemet e futbollit në Shqipëri, rrëfen kështu emocionet e rralla nga karriera e tij, por jep mendime të vyera edhe për zhvillimet e fundit në ekipin përfaqësues, daljen në skenë të futbollit shqiptar të Kosovës dhe padyshim cilësia e munguar aktuale në punën e klubeve. Të rrallë janë ikonat e futbollit, por Teodor Vaso futet në rangun e më të mëdhenjve të futbollit shqiptar, brez i Panajot Panos me shokë, që shkruan faqe të ndritura në historinë e futbollit shqiptar.

Kush është Teodor Vaso?

Datëlindja: 15.09.1941

Vendlindja: Korçë

Pozicioni: Mbrojtës (i ka bërë të gjitha rolet)

Përfaqësues i klubeve të: Skënderbeut, Dinamos, 17 Nëntorit, Partizanit

Me Kombëtaren e Shqipërisë: 20 ndeshje

Duele ndërkombëtare: 40 ndeshje

Pjesëmarrës në duelin monumental Shqipëri-Gjermani (dhjetor 1967)

Dekoruar nga Presidenti i Republikës me “Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut”

Vlerësuar së fundmi si “Ambasador për paqen”

-Jeni një nga njerëzit që ka përjetuar momentet epokale të futbollit shqiptar dhe për shkak të kontributit tuaj në futbollin korçar dhe atë kombëtar, para pak kohësh jeni dekoruar nga Presidenti i Republikës me “Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut”. Çfarë do të thotë për ju ky vlerësim dhe pse brezi juaj arriti, qoftë dhe me një ndeshje të madhe si ajo e vitit 1967 ndaj Gjermanisë, të ketë këtë një vëmendje kaq të lartë të opinionit sportdashës shqiptar?

Ndeshja Shqipëri-Gjermani pati jehonë të jashtëzakonshme në gjithë botën sportive të kohës. Që të kuptohet kjo rëndësi e papërsëritshme mbi 50-vjeçare duhet të cilësohet veçantia e karakterit sportiv të saj. Ndeshjet e futbollit në çdo kohë mund të japin produkt nga trukimi i ndeshjes, nga një marrëveshje te dy ekipeve nga lëshimi i karikimit të lojtarëve për ta fituar lojën me një angazhim tërësor. Te tre lidhen me objektivat e secilës lojë futbolli. Veç këtyre janë ndeshjet me garë sportive. Kësisoj janë me mijëra ndeshje të pastra dhe reale. Ndeshja e vitit 1967 Shqipëri-R.F.Germane ishte ndeshje që, për arsye të objektivit të kombëtares gjermane, nuk mund të ndikohej kurrsesi nga tre faktorët subjektivë të lartpërmendur sepse gjermanëve ju duhej vetëm fitorja. Përkundrazi, kjo ndeshje dha produktin e një sensacioni botëror, sepse barazimi (0-0) dhe loja e shkëlqyer e 11 lojtarëve shqiptarë eliminuan një skuadër të rrafshit potencial botëror (N/Kampione e botës më 1970 dhe Kampione e Evropës më 1972). “Ndeshja e shekullit”, në tërësinë e saj, pati dhe detaje përjetimesh disi të çuditshme. Kështu, autobusin nga Kovalishenca për në stadiumin “Q.Stafa” e drejtoi lojtari i ekipit kombëtar Taqo Dembo sepse në çastin e fundit të nisjes shoferi u sëmur.

-Si erdhën rrethanat tek kjo ndeshje e madhe, me çfarë taktike u përballët me gjermanët? Çfarë kujton ndonjë gjë të veçantë nga pjesëmarrja juaj në këto ndeshje “lapidare” e të tjera të asaj kohe?

Ishte ndeshja e fundit në grup. Patëm humbur 6-0 në Dortmund me RF Gjermane dhe 4-0 në Beograd me Jugosllavinë. Në Tiranë endej jehona e një pezullimi pa afat i përfaqësueses shqiptare të futbollit për ndeshje ndërkombëtare. Ekipi ishte nën një trysni psikologjike si pasojë e klimës në fjalë. Por në gjendjen shpirtërore tonën vepronte forca e një koncepti revolte, sepse nuk ishte e vërteta e gjendjes sonë futbollistike që vinte si pasoje e humbjeve ne fjalë. Me Gjermaninë janë luajtur dy takime të mëdha, ajo e vitit 1967 dhe ajo e vitit 1971. Në opinionet e dhëna ka një tjetërsim të lidhur me ndeshjen e 17 shkurtit 1971 veçanërisht për planin taktik, sepse me 1971 ekipi ynë doli në nxemje me 3 mbrojtës të majtë: T.Vason, që i kishte bërë të gjitha ndeshjet në grup, si dhe G.Kasmin e A.Ziun që kishin luajtur pjesërisht. Ishte një ndjesi çoroditëse sepse lindte pyetja ku do të futen 3 mbrojtës të majtë? Kurse më 1967 ekipi ynë luajti me rreshtimin 4:3:3 por çudia lindte sepse trajneri L.Boriçi futi në sulm një mbrojtës, J.Kazanxhi, për goditje me kokë në portën gjermane.

-Specialistët kanë evidentuar tre periudha me kulminacion futbollin kombëtar: së pari brezi i rinisë tuaj, pra ai i fundviteve 50-të dhe deri në vitet 70-të. Brezi i dytë ai i viteve 80-të dhe fillim-viteve 90-të, dhe brezi i tretë ai pas vitit 2000, që arriti kulmin me përfaqësimin në “Francë-2016”.Cili është këndvështrimi juaj për këto etapa të futbollit shqiptar?

Dy të vërteta apo më shumë nuk e përjashtojnë njëra-tjetrën. Është e vërtetë që ne u kualifikuam për në Kampionatin Evropian 2016, duke marre tri pikë në Beograd, por po aq i vërtetë është fakti që kualifikimin e parë ekipi kombëtar e ka bërë në eliminatoret e Euro-1964 sepse mori në tavolinë 4 pikë në ndeshjet me Greqinë, e cila nuk pranoi të luante me ne. Është fakt, gjithashtu, që e gjithë Europa Lindore, (ish-socialiste) pas vitit 1990 nuk pati rezultatet e viteve të mëparshme. Polonia u rreshtua e 3-ta në Botëror me plejadën Lubanski-Denia-Gadoha. Kurse Jugosllavia finaliste me Italinë dhe doli N/kampione e Evropës. Bullgaria përgatiti gjithë plejadën e Stojçkovit që doli e 4-ta në Botëror 1994. Në fakt, niveli dhe rezultatet e sportit dhe futbollit janë produkt i zhvillimit ekonomik e shoqëror të një vendi dhe të një shteti. Tani, në vlerësimet për ndeshjet e ekipit kombëtar janë akoma vlerësimet dhe dëshirat që vijnë nga kualifikimi në Euro-2016. Zoti De Biazi në media deklaroi “ta harrojnë sportdashësit shqiptarë kualifikimin në Francë-2016”. Është dhe kjo një enigmë. Kujt i adresohet kjo thënie që lë nënkuptime? U arrit për meritë profesionale të tij, për meritë të një ekipi që nga vitet do të zbehet, nga një fitore në tavolinë me Serbinë dhe një ndeshje me Armeninë pa motive nga ana e saj, apo ka tjetër faktor që nuk dihet?

-Si specialist me përvojë dhe njohës i zhvillimeve futbollistike në vend, cili është mendimi juaj për kampionatin shqiptar? Pse klubet tona nuk po prodhojnë lojtarë që kapin nivelin e ekipit përfaqësues?

Kampionati ynë dhe të gjitha aktivitetet e futbollit nga baza e në majë janë në funksion të çështjes së cilësisë dhe rezultateve të futbollit tonë. Formulat e zhvillimit të aktiviteteve kanë rëndësi dytësore. Është e dukshme që shumë futbolliste të huaj shquhen për elegancën, nacionalitetin etj, dhe kur bëhet një krahasim direk i veprimeve taktike tregojnë se janë produkt i stërvitjeve në shkollat e tyre të futbollit. Të gjithë futbollistët e kombëtares shqiptare luajnë në ekipet e Evropës e më tej, por ata dhe të tjerë pas tyre bazat e formimit të tyre i marrin në shkollën e formimit shqiptar. Në tërësinë e faktorëve dytësorë në kampionatet shqiptare të të rriturve duhet të ketë një numër më të kufizuar lojtarësh të huaj që duhet të luajnë njëherësh në formacion. Nëse flasim për probleme te tjera madhore ato pasqyrohen thuajse përditë në shtyp e në media për gjendjen financiare të klubeve shqiptare marrëdhëniet trajner-lojtarë dhe drejtues-lojtarë.

-Dalja në skenë e Kosovës, qoftë me kampionatin e saj, qoftë me ekipet kombëtare të saj, e dëmton apo e ndihmon futbollin shqiptar? Sepse edhe në këtë pikë diskutimet janë plot antagonizëm…

Tashmë në historinë e futbollit shqiptar hyri përfundimisht futbolli shqiptar i Kosovës. Institucionalisht dhe zyrtarisht janë tashmë dy ekipe shtetesh të një kombësie. Vetë përmbajtja e kësaj fraze kërkon kuptimin që normalisht brenda rregulloreve përkatëse të komunikohet profesionalisht në shkëmbimet e mundshme. Është e qartë që largimi i disa lojtarëve shumë cilësore të Kosovës në ekipin e saj përfaqësues e dobësoi dhe e dobëson performimin e përfaqësueses së Shqipërisë. Patjetër ka dhe do të ketë diskutime, ka çështje të cilat mund të kenë ndryshime të vogla, por këmbimi i eksperiencave, prurjet e reja, çështjet organizative, konsulta të përbashkëta deri në zhvillim të aktiviteteve të përbashkëta (p.sh. 3-4 ekipet te rreshtuara në Kupën e Republikës në secilin shtet mund të bëjnë një kupë të quajtur “Kupa Shqiptare”, ndeshje të cilat mund të ndihmojnë në përgatitjen e ekipeve pjesëmarrëse para kompeticioneve evropiane).

-Ditët e fundit, ekipi kombëtar ka luajtur dy ndeshje me paraqitje krejt të kundërt nga njëra-tjetra. Cili është mendimi juaj konkret për skuadrën dhe trajnerin Reja?

Që në fillim më duhet të cilësoj që shumë mendime që sugjerojnë dhe zgjidhje jo vetëm në situatën e futbollit tonë mund të jenë të diskutueshme. Së pari, një ndeshje duhet parë nga situata dhe koha kur zhvillohet. Situata dhe koha në ndeshjen me Francën është krejt ndryshe për ndeshjen me Islandën. “Nuk është shumë i rëndësishëm sistemi i lojës, janë interpretuesit” është shprehur trajneri Reja. Në vitin 1972, unë kam botuar një artikull “Rreshtimi apo Koncepti”. Secili ka rëndësinë e vet në situata të ndryshme, në të kundërt zbatimi i tyre sjell rrjedhime të këqija. Në kuptimin e rreshtimit, duhet të cilësojmë që mbrojtja, në një ndeshje me ekip kampion bote në shtëpinë e vet, nuk duhej të ishte me më pak se 4 lojtarë. Ata duhet të luanin me interpretimin (konceptin) që sasia e vogël e lojtarëve mbrojtës ndihmon sulmin rival, sepse 3 lojtarë apo 2 duhet të mbulojnë një hapësirë 70 deri 75 m që është gjerësia e fushave. Kurse dendësia e lojtarëve mbrojtës ndihmon prapavijën dhe u ngushton hapësirat sulmuesve rivalë. Ky koncept mungoi. Gabimin tjetër e evidentoi vetë Reja, pasi futi në rreshtim të gabuar Roshin, i cili në atë pozicion bëri gabime të papranueshme për një mbrojtës të përfaqësueses. Në vendosjen e tij të gabuar, pozicionalisht ai tregoi se i mungonte shikimi periferik që i duhet një veçanërisht një mbrojtësi. Dhe e dyta, ky rol nuk i përshtatej përgatitjes së tij, apo pozicionit të tij natyral, ku ai ka mjaft vlera. Sa i takon Islandës, ishte një fitore ekzaltuese që vjen pas një humbjeje të keqe. Por më kujtoi një ngjashmëri të fortë, zhgënjimin para ndeshjes së madhe me Gjermaninë më 1967, pikërisht atëherë kur nuk pritej bëmë sensacion botëror. Është një fenomen që ndodh rrallë, por çudi të tilla loja e futbollit i njeh, sikurse është humbja 7-1 e Brazilit ndaj Gjermanisë (2014), apo fitorja 3-2 e Gjermanisë ndaj Hungarisë brilante etj. Por në këtë ndeshje qëndrimet dhe zgjedhjet e stafit ishin për t’u vlerësuar, sepse nuk pati dobësi. Kombëtares i uroj suksese të reja.

-A ka sot në futbollin shqiptar, në rang klubesh apo ekipit përfaqësues, një apo disa “Teodor Vaso”. Cilët janë?

Sa për lojtarët e futbollit aktual krahasimet gjithnjë çalojnë sepse nuk mund të përputhen cilësitë e veçanta të dy apo disa lojtarëve për shkak të aftësitë teknike, ku hyjnë eleganca, precizioni, por dhe disa elementë teknikë si shpejtësia, shkathtësia, loja konstante në rendiment, kapacitetet e taktikës individuale në funksion të taktikës në grup etj. Unë i mëshoj faktit që vlerat, si në çdo garë sportive, duhet të maten në aktivitetet me rivalë të rangjeve të larta.

Intervistoi: Adriatik BALLA

/Agjensia e Lajmeve Sot News/