Dashuria dhe xhelozia rrinë bashkë, iku njëra do ikë dhe tjetra

 

Jehona e mençurisë së popullit italian vijon të kumbojë që nga thellësia e shekujve të historisë.

Ata janë fqinjët tanë por edhe një popull fantastik, bijtë e të cilit i dhanë shkëndijën mjaft revolucioneve dhe ndryshimeve katërcipërore në qytetërimin evropian dhe botëror.

Disa thënie të mençura të tyre…,me mjaft finese e shije…!

Ai që fillon shumë gjëra mbaron vetëm pak.

Ai që lavdëron vetveten, rrethohet nga fqinjë të këqinj.

Ai që ndjek të kujdesshmin, nuk pendohet kurrë.

Ai që nuk di të heshtë, s’di të flasë.

Ai që qëndron shumë në shtëpinë e të tjerëve, bëhet i huaj në të tijën.

Ai që ruan drekën për darkën, është i bekuar nga Zoti.

Ajo dele që i rrëfehet ujkut është e çmendur.

Ankohemi për mungesë kohe, por e humbim si të ish tepricë.

Ari është i bukur, por bukuria ia kalon.

Armiqësitë fillojnë kur përplasen interesat.

Ata që flenë bashkë, flasin të njëjtën gjuhë.

Bashkëshortësia dhe makaronat janë të mira vetëm kur janë të nxehta.

Bota për njeriun është si nata e errët, ku secili duhet t’i bëjë dritë vetes së tij.

Bota u përket atyre që guxojnë.

Brekët e të tjerëve shqetësojnë prapanicën.

Budallai rri përpara ta shohin, i mençuri pas që të shohë.

Bukuria është një mbretëri jetëshkurtër.

Bukuria pa virtyt s’vlen asgjë.

Burri apo gruaja që tradhëton, kërkon nga dashnorët besnikëri.

Burrat janë si pjeprat: në 100 vetëm 2 janë të mirë.

Çdo njeri i poshtër lind si një bir i keq.

Çka nis mirë nuk do të thotë se do të përfundojë mirë, por çka nis keq, do të përfundojë edhe më keq.

Dashuria bën të kalojë koha, koha bën të kalojë dashuria.

Dituria dhe përvoja nuk lihen trashëgim.

Dashuria dhe xhelozia rrinë bashkë, iku njëra do ikë dhe tjetra.

Dashuria e vërtetë nuk harrohet kurrë.

Dashuria mbretëron pa pasur nevojë për ligje.

 

 

 

Advertisement