Naim Frashëri ( 1846-1900 )

Naim Frashëri është figura më përfaqësuese e Rilindjes Kombëtare Shqiptare. Lindi në vitin 1846 në fshatin Frashër dhe vdiq në vitin 1900. Jetoi në Frashër deri në moshën 19-vjeç. I detyruar emigroi jashtë atdheut. Zjarrin e mallit dhe të dashurisë për Atdhe e përjetësoi nëpërmjet vargjeve, që edhe sot tingëllojnë aktuale.

ATDHEU

O Atdhe! Më je i dashur sa më s’ka
Më je nënë, më je motër, më je vlla.
Nga ç’ka rrotull më i shtrenjti ti më je,
Je më i miri nga çdo gjë që ka ky dhé.
Ty përditë të pat parë ime nënë,
Dheu yt në fund atë e pati ngrënë.
Nëmëruar t’i pat lulet syri i saj.
Te ti lindi, te ti vdiq ajo pastaj.
Ti i ke parë gjysh stërgjyshërit e mi,
Edhe eshtërat tretur ua ke po ti.

Nga ti, o shpirt-o kurrë s’qenë ndarë.
Pranë teje patën qeshur, patën qarë.
Nëna ime vdiq, ndaj ty të kam sot nënë,
Nënë që s’ke vdekje kurrë, faqehënë,
Numri prapë në vend mbetet kurdoherë.
Begatoje, o Zot, ti këtë vend!
Epu njerëzve të tij ti mbroth e shend!
Hi u bëfshin gjithmon’ armiqtë e tij!
Gas përjetë paçin zotërit e tij!
I begatë, i lulëzuar qoftë ai,
Një të ardhme pastë plot me lumturi!

Bagëti e Bujqësi

O malet’ e Shqipërisë e ju o lisat’ e gjatë! 
Fushat e gjëra me lule, q’u kam ndër mënt dit’ e natë! 
Ju bregore bukuroshe e ju lumenjt’ e kulluar! 
Çuka, kodra, brinja, gërxhe dhe pylle të gjelbëruar! 
Do të këndonj bagëtinë që mbani ju e ushqeni, 
O vendëthit e bekuar, ju mëndjen ma dëfreni. 

Ti Shqipëri, më ep nderë, më ep emrin shqipëtar, 
Zëmrën ti ma gatove plot me dëshirë dhe me zjarr. 

Shqipëri, o mëma ime, ndonëse jam i mërguar, 
Dashurinë tënde kurrë zemëra s’e ka harruar. 

Kur dëgjon zëthin e s’ëmës qysh e le qengji kopenë,
Blegërin dy a tri herë edhe ikën e merr dhenë,
Edhe në i prefshin udhën njëzet a tridhjetë vetë,
E ta trëmbin, ajy s’kthehet, po shkon në mes si shigjetë,
Ashtu dhe zëmëra ime më le këtu tek jam mua,
Vjen me vrap e me dëshirë aty nër viset e tua.
Tek buron ujët e ftohtë edhe fryn veriu në verë,
Tek mbin lulja me gas shumë dhe me bukuri e m’erë,