Protestat në Tiranë dhe pakënaqësia në rritje e të rinjve shqiptarë mund të jenë shprehje e një krize shumë më të thellë sesa kundërshtimi ndaj një qeverie apo një vendimi politik. Pas zemërimit të tyre fshihet një pyetje themelore: a kanë ende të ardhme në Shqipëri?

Pagat e ulëta, papunësia, kostoja e lartë e jetesës, vështirësitë për të siguruar një banesë, korrupsioni dhe mungesa e besimit te institucionet po ushqejnë ndjesinë se puna dhe arsimimi nuk garantojnë më një jetë të qëndrueshme.

Një studim i Universitetit Columbia, me rreth 50 mijë pjesëmarrës në 92 vende, evidenton përkeqësimin e shëndetit mendor te të rinjtë, me rënie të optimizmit, vitalitetit dhe qëndrueshmërisë psikologjike. Edhe pse studimi nuk analizon drejtpërdrejt Shqipërinë, gjetjet ndihmojnë për të kuptuar krizën e perspektivës që prek brezat e rinj.

Në Shqipëri, kjo krizë shfaqet edhe përmes emigrimit. Shumë të rinj zgjedhin të ndërtojnë jetën jashtë vendit, ndërsa të tjerë nuk ndihen të përfaqësuar nga politika tradicionale dhe kanë humbur besimin se zëri i tyre mund të sjellë ndryshim.

Në këtë kontekst, protesta bëhet një mënyrë për të shprehur zhgënjimin, pasigurinë dhe kërkesën për dinjitet, mundësi dhe përgjegjësi politike.

Problemi nuk është vetëm se të rinjtë po largohen apo po protestojnë. Problemi është se gjithnjë e më shumë prej tyre nuk e shohin Shqipërinë si vendin ku mund të ndërtojnë të ardhmen.

Ndoshta ky nuk është thjesht një brez që po ngre zërin. Është një brez që po kërkon një arsye për të mos u larguar.