Sipas këndvështrimit të Sociologes Korçare, Maria Dojçe tkurrja demografike e Korçës nuk mund të shpjegohet vetëm me emigracionin, por duhet parë edhe në raport me kushtet ekonomike dhe sociale që ofron qyteti. Korça është kthyer në një qytet që, për shumë të rinj, jep më shumë arsye për t’u larguar sesa për të qëndruar.
Mungesa e industrisë dhe e investimeve prodhuese kufizon krijimin e vendeve të punës, ndërsa pagat e ulëta nuk garantojnë një jetesë normale.
Kjo situatë ndikon drejtpërdrejt në vendimet e të rinjve për të ndërtuar të ardhmen jashtë qytetit. Problemi nuk është vetëm punësimi, por edhe pamundësia për të krijuar kushtet e nevojshme për një jetë të qëndrueshme.
Të krijosh një familje kërkon siguri ekonomike, strehim dhe perspektivë.
Çiftet e reja nuk duan t’i sjellin fëmijët në jetë për t’i rritur në kushte mbijetese, por synojnë t’u ofrojnë mirëqenie, arsimim dhe mundësi më të mira. Për këtë arsye, pasiguria ekonomike ndikon edhe në rënien e lindshmërisë dhe plakjen e popullsisë. Sipas kësaj qasjeje sociologjike, largimi i të rinjve nuk është thjesht një zgjedhje individuale, por edhe pasojë e mungesës së mundësive në vendlindje.
Korça ka nevojë për një model të ri zhvillimi, investime industriale, vende pune me paga dinjitoze dhe politika mbështetëse për familjet e reja.
Në fund, sfida e Korçës nuk është vetëm të ndalë emigracionin, por të krijojë kushtet që njerëzit të mos ndihen të detyruar të largohen.
