Një qytet italian në qendër të pandemisë së koronavirusit po bën ceremoni va rrimi çdo gjysmë ore pasi 146 njerëz vdiqën atje brenda një jave.Morgu në spitalin lokal në Bergamo, Lombardi, është plot me trupa ndërsa presin varrosjen.

Rajoni verior i Lombardisë, i cili përfshin Milanon, është zona më e goditur nga virusi.

Disa qytete të rajonit janë shkatërruar nga kriza, përfshirë Bergamon piktoresk, i cili është vetëm 40 milje nga Milano. Bergamo eshte nje qytet ne te cilin banojne mijera shqiptare emigrante prej vitesh

Letra emocionuese e Federico Bogliolo publikuar sot në profilin e tij duke folur per situaten ne qytetin e tij ,Bergamo

Këto ditë dëgjoj çdo zë që vjen nga Bergamo, nga spitali Giovanni XXIII i cili është një lloj skenari i serive amerikane, me korridore të mëdha, kulla, rrugë kati përdhes me dyqane me pamje nga rruga dhe reparte e ndarë midis kullave të ndryshme. Dhe, krahas sallave të operimit, për ata që presin të dashurit e tyre, rri kot me Wi-Fi, gazeta falas dhe bazat për kompjuterë dhe telefonat mobil, për të shndërruar orët e pritjes në orë kontakti të mundshëm me botën.

Unë jam i interesuar për historinë e Lorenzo Norsa, mjeku që kishte një grua pozitive dhe lindi fëmijën e tij të tretë vetëm, ndërsa ai ishte në repart për të trajtuar pacientët Coronavirus, pa ndaluar kurrë për asnjë minutë.

Unë jam i interesuar për dëshminë e kryetarit tim të bashkisë Giorgio Gori, Pd, por edhe në këtë rast ngjyra politike nuk ka asnjë lidhje me të, e cila tregoi në mënyrë dramatike për pafuqinë e tij, gjatë gjithë ditës në zyrë në Palazzo Frizzoni pa mundur të takojë askënd dhe kush kthehet rraskapitur në shtëpi pasi u përpoq me telefonin dhe kompjuterin të cilat janë buletine lufte për të menaxhuar bombardimet dhe studiuar rindërtimin.

Ndjenja e pafuqisë dramatike që e mbështjell atë.

Unë jam i interesuar për kalimin e faqeve të nekrologjive të “L’Eco” – të cilat janë një institucion për të lexuar emra, duke parë fytyra dhe duke lëvizur emrat e atyre që marrin pjesë në zi – nga një ose dy, maksimumi tre, në nëntë, dhjetë faqe në ditë. Gazeta e qytetit, gjithashtu një institucion absolut, është bërë një lloj enciklopedie e përditshme.

Unë jam i interesuar për lajmet që edhe kisha e varrezave, ku kemi shkuar të lutemi për gjyshërit tanë dhe të përshëndesim shumë herë të vdekurit tanë, është bërë një mort, me arkivole të grumbulluar atje.

Jam i interesuar të shoh fotot e trishtuara të makinave të varrimit, të rreshtuara me njëra-tjetrën, me vdekje dhe kremacione çdo gjysmë ore, në të gjitha orët e ditës dhe natës.

Ne po flasim për krahinën, një nga provincat më produktive në të gjithë Lombardinë, në tërë Veriun dhe, rrjedhimisht, në të gjithë Evropën.

Me pak fjalë, unë i shoh të gjitha këto dhe shoh mijëra e mijëra heronj civilë, në vijën e parë të frontit kundër armiqve më të këqij, kështu që ju e dini që akoma nuk ka shërim, nuk e dini se kur do të jetë fundi, nuk dini as nëse do të ketë.

Ju e dini vetëm se nuk është një grip normal.

Ju e dini vetëm se vdesin jo vetëm ata që kishin patologji të tjera.

Ju e dini vetëm se vdesin jo vetëm pacientët e moshuar.

Ju e dini vetëm se, sot, vdekshmëria është pothuajse 7 përqind, kundrejt pikës zero të supozuar në fillim të gjithë kësaj drame.

Ne jemi afër Bergamos, ndaj akteve të tij të heroizmit, në betejën e tij për të reaguar dhe rilindur.

Shokët mjekësorë më kanë qëlluar një lajm dramatik, histori të netëve mes ulërimave të pacientëve, dramës se duhet të zgjedhim kush të shpëtojë dhe kush jo, madje edhe pa vetëdije.

Tastiera ime është plot me lot, nuk mund të vazhdoj më.