Nga George Kroi:
Na ishte njëherë një qytet i vogël, me rrugë të lodhura dhe njerëz që donin vetëm të jetonin të qetë. Në zemër të këtij qyteti, si një karficë në trupin e një kukulle, një ditë mbiu një kullë…E madhe, e zymtë dhe krejt pa ndjenja.
Nuk ishte një kullë dashamirëse, as e mençur… ishte thjesht e lartë, e shëmtuar, arrogante dhe e vendosur pa lejen e zemrës së qytetit.
Thonë që kulla u ngrit nga një kryetar i leshtë që nuk i thoshte “jo” askujt, sidomos kur “po-ja” sillte tulla, beton dhe favore nga lart. Dhe kur ai iku, njerzit pandyen se do vinte ndonjë princ i ri, me shpirt drejtësie. Por jo! Erdhi një tjetër me të njëjtat këpucë të llustruara nga frika me të njëjtën frikë të ngjeshur në xhepa dhe nga që lëpihej tek ata që nuk u thosh dot “jo”, i vareshin jargët dhe njerzit filluan t’i thërrisnin…Ligavec.
Ky kryetar i ri kishte një talent të madh…dinte të flinte në këmbë, të firmoste në gjumë dhe të buzëqeshte duke dremitur sa herë eprori thërriste.
Nuk i donte ligjet, i pëlqenin urdhrat. Sepse ligji kërkon përgjegjësi, kurse urdhri do vetëm nënshtrim.
Njerëzita vazhdonin ankoheshin e bërtisnin për Kullën, nuk e deshnin, ulurinin, shkruanin letra dhe bënin mbledhje…por dritarja e zyrës të Ligavecit ishte e mbyllur që të mos i hynin zërat brenda e të mos e zgjonin nga gjumi.
Ai kishte vetëm një hall..të mos zemëronte Shefin e Madh që rrinte mbi kullë, duke i numëruar ata që i përulnin kokën.
Dhe kështuuu..qyteti mbeti në heshtje. Kulla rritej, njerzia zhgënjehedhin, përgjegjësia flinte dhe frika firmoste.
Dhe kush e di, ndoshta një ditë do vijë një princ tjetër. Por në këtë përrallë, as princat nuk zgjohen pa një alarm të madh…që të paktën të mos flenë me firmën në dorë. gk
