Nga Lea Ypi:

“Kështu e gjetëm. Ne notuam deri në ishull, bëmë një shëtitje zbathur deri në majë dhe thjesht u mahnitëm. Dhe gjatë shumë viteve, zhvilluam mundësinë për të ndihmuar në realizimin e potencialit të tij”.

Nëse gruaja që ndante dëshirën e saj për të përmirësuar një ishull të huaj do të kishte zbritur nga një varkë kontrabandistësh, ëndrra e saj do të ishte shkatërruar në një nga ato qendrat e paraburgimit të emigrantëve që qeveria shqiptare ka ndërtuar së fundmi me Italinë.

Por varka në fjalë ishte një jaht multimiliona dollarësh dhe gruaja që ecte zbathur deri në majë ishte Ivanka Trump. Realizimi i ëndrrës kërkonte vetëm thirrjen e kryeministrit të vendit, Edi Rama, dhe ofrimin vullnetar të bashkëshortit të saj, Jared Kushner, dhe një prej kompanive të tij për të shndërruar një zonë të mbrojtur të jetës së egër në pasuri të paluajtshme luksoze.

Qeveria shqiptare këmbëngul se nuk është arritur asnjë marrëveshje.

Por as nuk e ka fshehur entuziazmin. Kush mund ta fajësojë? Pas dekadash tranzicioni nga komunizmi në kapitalizëm dhe negociatave të zgjatura të pranimit në BE, Shqipëria ka humbur më shumë se 1.2 milion qytetarë të saj për shkak të migrimit. Ajo ka nivele të ulëta prodhimi, një sektor bujqësor që ka nevojë urgjente për modernizim dhe një sektor të arsimit të lartë në krizë që nga privatizimi i universiteteve të viteve 1990.

Pa kapital industrial, financiar apo njerëzor për të ofruar në tregun global, e vetmja gjë që ka mbetur për t’u shitur është natyra. Edhe turizmi, i cili kohët e fundit është në rritje, ka kërkuar një fushatë të përbashkët qeveritare për të përmirësuar imazhin e vendit.

Zhvillimi i qëndrueshëm dhe mbrojtja e mjedisit janë të lehta për t’u kërkuar, por të kushtueshme dhe të vështira për t’u realizuar. Nën globalizimin konkurrues, pasuritë e paluajtshme dhe turizmi luksoz gjenerojnë rritje më të shpejtë, edhe nëse ato rrisin pabarazinë dhe shterojnë burimet natyrore. Modelet që ofrohen janë ato që vendet më të pasura i provuan 30 vjet më parë dhe tani pendohen.

Shqiptarët e dinë se spekulimi me pasuri të paluajtshme pa mbështetje shtetërore do të thotë që qytetarët e zakonshëm do të kenë vështirësi të blejnë një apartament ose të paguajnë qiranë.

Ata e dinë se turizmi luksoz do të thotë që pushimet në vendin tuaj do të bëhen një privilegj për pak veta. Pa sindikata për të cilat mund të flitet dhe një lëvizje punëtore që shfaqet vetëm në pamjet e epokës komuniste të paradave të 1 Majit, kushtet e punës janë aq shfrytëzuese saqë vetëm ata nga vende edhe më të dëshpëruara janë të gatshëm të marrin punët që lindin.

Shqiptarët thjesht paketojnë gjërat e tyre dhe shpërngulen në vende të tjera, të përballur me abuzim dhe ksenofobi. Ata mbajnë kokën ulur, duke e ditur se është çmimi që duhet të paguajnë për një të ardhme për fëmijët e tyre.

Në maj 2025, Partia Socialiste në pushtet fitoi zgjedhjet për herë të katërt.

Me afërsisht 44%, pjesëmarrja ishte në një nivel historikisht të ulët, pavarësisht zgjerimit të votës për shqiptarët e diasporës për herë të parë. Nuk pati asnjë manifest zgjedhor, asnjë debat parimor me opozitën (lideri i së cilës, Sali Berisha, u shfaq kryesisht i përshkruar si një buf në mediat sociale qeveritare). Në një vend ku më shumë se 90% e qytetarëve mbështesin integrimin evropian, mjaftoi të mbusheshin tabela reklamuese me fotografi të pasaportave evropiane dhe të shkruhej me një datë të vetme: anëtarësimi deri në vitin 2030.

Kjo është ana tjetër e integrimit evropian: kritika ndaj qeverisë bëhet kundërshtim ndaj vetë Evropës. Nuk ka zgjedhje midis vizioneve konkurruese të shoqërisë, vetëm midis menaxherëve të ndryshëm të së njëjtës trajektore të pashmangshme. Me politikën e reduktuar në sundim teknokratik, e vetmja lente përmes së cilës mund të lexohet konflikti politik është “korrupsioni”: sikur shoqëritë postkomuniste ta mbanin atë në gjak, sikur problemi të ishin shkeljet individuale dhe jo vetë rregullat.

Për shumë vite, shqiptarët e pranuan këtë me të njëjtin fatalizëm që pranon një fatkeqësi natyrore. Tani, të rinjtë po kundërshtojnë. Protestat aktuale përfshijnë një ligj të kohëve të fundit mbi investimet strategjike, i cili përforcon kapjen oligarkike të shtetit. Kjo u përshkallëzua kur makineritë e rënda u zhvendosën në një ligatinë bregdetare të mbrojtur dhe një video virale tregoi roje private sigurie duke rrahur një protestues, ndërsa policia shtetërore qëndronte pranë.

Një brez i mësuar të mendonte se pyetjet e vetme janë se sa shpejt të ndërtohet infrastruktura për turizmin, sa shpejt të integrohet në BE, sa me efikasitet të tërhiqen investimet, tani pyet: a duhet të jetë kështu? A duhet të jetë demokracia sundimi i një grushti super të pasurish?

Është një shembull frymëzues i aktivizmit qytetar që nuk e kisha parë që nga rënia e komunizmit, dukshmëria ndërkombëtare e të cilit pa dyshim ndihmohet nga vëmendja e medias ndaj familjes Trump.

Por pse tani? Opozita u përpoq më kot për vite me radhë të mobilizonte publikun kundër, e pra, “korrupsionit”.

Zjarre janë ndezur në Parlament dhe kokteje molotov janë hedhur në ndërtesat qeveritare. Por, në rastin e Kushner, opozita është në një mendje me qeverinë. Ndoshta kjo është ajo që i mundësoi mijëra të rinjve të vërshonin rrugëve: siguria se mosbindja nuk do të kapet. Është prekëse t’i shohësh ata duke kënduar, kërcyer, duke pastruar rrugën pas protestave dhe duke u dhënë lule policisë. Ndryshe nga opozita e vjetër, ata nuk po heqin dorë nga shteti, por këmbëngulin se ai u përket atyre.

Në vitet e fundit, përgjigja ndaj heqjes së të drejtës politike në Evropën postkomuniste ka qenë rritja e lëvizjeve ksenofobike.

Vetëm e djathta ekstreme korri përfitimet e protestave kundër sistemit. Rasti i Shqipërisë vërteton se një lloj tjetër mobilizimi është i mundur. Larg nacionalizmit regresiv apo nostalgjisë, thirrja e vetme e lëvizjes për t’u mbledhur, “Shqipëria nuk është në shitje”, pasqyron diçka që qeveria socialiste ka harruar: se vetërespekti është parakushti për t’u respektuar nga të tjerët, dhe se një popull i gatshëm të shesë shpirtin e tij për investim do të zbulojë, në fund, se shpirti ishte e vetmja gjë me vlerë që kishte.

Ka diçka të admirueshme dhe të brishtë në lidhje me një lëvizje pa udhëheqës, pa program, pa infrastrukturë për ta mbështetur atë në planin afatgjatë.

Lëvizjet pa udhëheqës janë më të vështira për t’u kooptuar, por më të lehta për t’u infiltruar dhe shpërndarë. Për të qenë efektive, ato duhet të kalojnë nga rezistenca në propozim, duke gjetur unitetin politik të shtypur duke u mbledhur rreth një kauze të vetme.

Megjithatë, për sa kohë që politika demokratike kapet nga pakica e pasur, politikanët vijnë e shkojnë, gjyqet kundër korrupsionit kënaqin dëshirën për të ndëshkuar dhe aktivizmi qytetar jep iluzionin e ndryshimit. Një nga një, shoqëritë e gjejnë veten në të njëjtat paradokse të zhvillimit kapitalist.

Sfida nuk është vetëm se si të zëvendësohen individët, por si të ndërtohet një sistem i ri.

Megjithatë, për një herë, Shqipëria nuk ka nevojë të arrijë Evropën – ajo mund të udhëheqë. Një brez i gatshëm të mobilizohet për një model alternativ zhvillimi, një që refuzon kapjen oligarkike dhe lidh mbrojtjen e mjedisit me legjitimitetin demokratik, nuk duhet të ketë frikë, por të festohet. Në vend që të bëhet “si pjesa tjetër e Evropës”, siç thoshte slogani i vjetër, Shqipëria mund t’i japë kontinentit të vjetër një mësim për vetërespektin.

Nga informacionet mësohet se 59-vjeçari Bilal Mullalli është kapur pak më parë nga policia në kryqëzimin e fshatit Dishnicë. Ai mbante armën pistoletë në makinë, ndërsa mësohet se është person me precedentë të mëparshëm penalë.

Mullalli është banues në fshatin Zëmblak të Maliqit.

Nga informacionet e policisë ai prej pak kohësh dyshohej se mbante armë zjarri dhe u arrestua sot gjatë një operacioni të Drejtorisë Vendore të Policisë Korçë.

Reagim nga disa qytetare qe kane shkruar ne redaksine e KorcaBlog.com

Të dashur qytetarë që po protestoni në Tiranë,

Një thirrje e qartë për të gjithë: mos prekni asnjë flamur të asnjë kombi. Nuk kemi asnjë konflikt me asnjë flamur, as me asnjë popull dhe as me asnjë shtet.

Nëse dikush përpiqet të provokojë, të djegë, të grisë ose të përdhosë flamuj të çfarëdo vendi, mos u bëni pjesë e atyre veprimeve. Qëndroni të qetë dhe distancohuni nga provokatorët.

Protesta jonë nuk është kundër kombeve, flamujve apo qytetarëve të vendeve të tjera. Protesta jonë është kundër keqqeverisjes, korrupsionit dhe një klase politike që për dekada ka zhgënjyer qytetarët shqiptarë.

Çdo akt vandalizmi ose dhune dëmton kauzën tonë dhe i shërben vetëm atyre që duan ta diskreditojnë protestën. Qytetaria, qetësia dhe respekti për ligjin duhet të jenë forca jonë.

Mesazhi ynë është i qartë: kërkojmë ndryshim politik, përgjegjësi dhe një të ardhme më të mirë për Shqipërinë. Asgjë më shumë dhe asgjë më pak.

Ruani qetësinë, ruani dinjitetin dhe mos lejoni askënd ta devijojë qëllimin.

Dua Lipa dhe Callum Turner kanë festuar martesën e tyre me një ceremoni madhështore në Siçili, e cila sipas raportimeve ka kushtuar rreth 1.5 milionë funte (afërsisht 1.8 milionë euro). Këngëtarja 30-vjeçare dhe aktori 36-vjeçar organizuan festën në vilën historike Villa Valguarnera pranë Palermos, vetëm pak ditë pasi kurorëzuan zyrtarisht martesën në Londër.

Në festë morën pjesë rreth 200 të ftuar, ndërsa dasma vazhdoi deri në orën 06:00 të mëngjesit dhe u mbyll me një spektakël fishekzjarresh, shkruan DailyMail.

Një nga momentet më të veçanta të ceremonisë ishte performanca e Elton John, i cili interpretoi këngën e tij të famshme “Your Song”. 

Ndërkohë, Donatella Versace kishte dizajnuar dy fustanet e bardha që Dua veshi gjatë mbrëmjes.

Sipas burimeve, dasma përfshiu edhe elemente të traditës shqiptare, me muzikë dhe valle shqiptare që emocionuan familjen e këngëtares. Prindërit e Duas u panë duke duartrokitur dhe vallëzuar gjatë performancave.

Masat e sigurisë ishin të jashtëzakonshme gjatë gjithë eventit, me kontroll të rreptë për stafin dhe të ftuarit, ndërsa privatësia e çiftit u ruajt në maksimum. 

Pas festës maratonë, Dua dhe Callum u shfaqën të dielën në tarracën e hotelit ku po qëndronin, duke kaluar kohë me familjarët dhe miqtë e tyre më të afërt.

Ka folur për herë të parë në media nëna e Violand Braçellarit, i akuzuar për vrasjen e efektivit të Policisë së Shtetit, Enea Mekolli, si dhe plagosjen e një tjetër punonjësi policie, Edison Adri, ngjarje e ndodhur më 4 qershor.

Në dëshminë e saj, ajo ka paraqitur versionin e saj të ngjarjes, duke pretenduar se ndërhyrja e policisë ka ndodhur në një stallë ku ajo dhe djali i saj ndodheshin në punë. Sipas saj, në momentin që i ka bërë me dije të birit praninë e policisë, ai është larguar me shpejtësi, duke u hedhur nga dritarja e objektit.

Ajo shprehet se i biri kishte vite që jetonte i fshehur në zonë malore dhe se rrallëherë qëndronte në banesën familjare. Sipas saj, ai kishte refuzuar të dorëzohej për shkak të një dënimi që e konsideronte të padrejtë lidhur me një çështje narkotikësh.

Në intervistën e dhënë, ajo pretendon se shkëmbimi i zjarrit ka nisur pas ndërhyrjes së policisë, duke deklaruar: “Policia i ra e para, pastaj qëlloi djali im. Nuk i thanë as dorëzohu, as që ishin policë”.

Ajo ka mohuar gjithashtu akuzat se i biri kishte kultivuar lëndë narkotike apo kishte bashkëpunuar me policinë, duke i cilësuar pretendimet si të pavërteta.

E pyetur për ndjenjat e saj pas ngjarjes tragjike ku humbi jetën një punonjës policie, ajo u shpreh: “Më vjen shumë keq, edhe djali im të kishte vdekur. Nuk ka faj as djali im as polici”.

Sipas saj, i riu kishte pasur konflikte të hershme me drejtësinë dhe prej vitesh jetonte i izoluar, ndërsa pretendon se familja kishte tentuar ta bindte të dorëzohej, por pa sukses.

Hetimet për rrethanat e plota të ngjarjes vijojnë.

Futbolli shqiptar dhe ai kosovar është përfshirë nga dhimbja pas lajmit tragjik për ndarjen nga jeta të futbollistit të ri, Fatjon Bunjaku, në moshën 22-vjeçare .Sipas informacioneve, i riu ka humbur jetën si pasojë e një aksidenti rrugor në aksin Prishtinë–Mitrovicë.

Lajmi është konfirmuar fillimisht nga faqja zyrtare e fshatit Samadraxhë, e cila njoftoi me pikëllim ndarjen nga jeta të futbollistit.

“Me pikëllim njoftojmë se mbrëmë në një aksident tragjik ka ndërruar jetë Fation Fatmir Bunjaku. Për ditën dhe orën e varrimit do t’ju njoftojmë me kohë”, thuhet në njoftim.

Bunjaku ishte konsideruar një prej talenteve të futbollit të brezit të tij, duke qenë pjesë e disa klubeve në futbollin kosovar, ndërsa së fundmi aktivizohej te skuadra e Elbasanit. Ai kishte qenë gjithashtu pjesë e përfaqësueses së Kosovës U-21.

Reagimi i Lutfi Dervishit: 

Pse po rritet protesta?

Protesta ka hyrë në ditën e saj të tetë, por ka plot njerëz që po i mundon e njëjta pyetje: kush qëndron pas saj?

Analistë, politikanë dhe komentues në rrjetet sociale po garojnë ethshëm për të gjetur organizatorët. Në listën e dyshimeve gjen nga “armiqtë e jashtëm” tradicionalë (grekët, serbët, iranianët) e deri tek formula e gatshme e “tradhtarëve vendas” që nuk ia duan të mirën Shqipërisë.

Ndërsa vëmendja është përqendruar e gjitha tek prapaskena, po lihet në hije pyetja thelbësore: kush ka dalë në shesh dhe pse?
Pamja e bulebardit është e pazakontë. Aty sheh të rinj, familjarë me fëmijë, artistë, intelektualë, sipërmarrës, pensionistë dhe qytetarë pa asnjë petk partiak. Kjo protestë nuk po tkurret me kalimin e ditëve; përkundrazi, po rritet.

Ka më shumë pjesëmarrës, më shumë energji dhe një kreativitet që nuk është parë prej kohësh. Nuk është rastësi që shumë prej tyre e kanë pagëzuar si “protesta e bukur”.

Në sipërfaqe, shkaku është i qartë: ngjarjet në Zvërnec, rrethimi me tela me gjemba, dhuna ndaj qytetarëve dhe ndjesia e frikshme e përballjes me një “shtet brenda shtetit”. Por nuk mund të lidhet gjithë pylli me një litar. Një revoltë mund të nisë nga një incident i vetëm, por vështirë se zgjerohet dhe mbijeton për tetë ditë me radhë vetëm prej tij.

Në shesh ka shpërthyer një masë kritike pakënaqësish të grumbulluara ndër vite. Janë qytetarët që përplasen çdo ditë me dështimet në shëndetësi, arsim, administratë dhe me banalitetin e debatit politik/publik.

Janë njerëzit që ndihen të papërfaqësuar dhe që ndiejnë fyerje inteligjence kur shohin se kush flet e vendos për ta në Kuvend, qeveri apo media.
Kësaj i shtohet edhe dimensioni ekonomik që nuk mund të injorohet: rritja stratosferike e kostos së jetesës, pamundësia për të siguruar një shtëpi dhe ndjesia se hapësirat për të ndërtuar të ardhmen këtu po mbyllen. Zvërneci ishte thjesht shkëndija; lënda djegëse ishte aty, e tharë prej kohësh.

Një tregues interesant është se vala e revoltës i ka kaluar kufijtë e Shqipërisë.

Tubimet solidare në qytetet europiane dhe deri në Shtetet e Bashkuara nuk shpjegohen thjesht me nostalgjinë apo lidhjen emocionale të emigrantëve me atdheun. Shumë prej tyre u larguan pikërisht nga këto plagë që sot po denoncohen në shesh. Për diasporën, ky reagim është një lloj pakti solidariteti me ata që mbetën, dhe një refuzim i prerë ndaj një modeli qeverisës që prodhon vetëm eksod.

Jehona që dëgjohet mijëra kilometra larg tregon se kjo lëvizje ka prekur një nerv shumë më të thellë sesa Zverneci.

Prandaj, pyetja “kush e organizon protestën?” duket gjithnjë e më pak e rëndësishme. Kur një protestë jo vetëm mbijeton, por rritet dita pas dite, shpjegimi nuk gjendet tek teoritë e konspiracionit, por tek realiteti.

Përgjigjja është në shesh, në sytë e njerëzve që janë lodhur duke pritur, duke u dëgjuar pa u dëgjuar dhe duke u përfaqësuar pa u përfaqësuar. Në fund të fundit, organizatori më i madh i kësaj proteste nuk duhet kërkuar as te armiqtë, as te partitë, as te grupet e interesit, as te sharlatanë protestash, por te pakënaqësia e grumbulluar prej vitesh nga litari që tërhiqet dhe zullumi që trashet.

Reperi shqiptar me famë ndërkombëtare, Larry Gashi, ka reaguar ashpër në rrjetet sociale ndaj figurave të njohura që, sipas tij, zgjedhin të mos shprehen për çështje me rëndësi kombëtare dhe shoqërore. Artisti, i cili jeton dhe vepron në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, tha se nuk e sheh si surprizë heshtjen e shumë personazheve publikë, pasi sipas tij interesat financiare dhe karriera shpesh vendosen mbi parimet.

Reagimi i plotë i Larry Gashit:

Vazhdoj të shoh shqiptarë të mërzitur sepse personazhet e famshëm që kanë mbështetur për vite me radhë po heshtin. Pse Këta njerëz nuk janë mbretër. Ata nuk janë luftëtarë. Shumica e tyre nuk mund të flasin pa kontrolluar se kush i nënshkruan çekët e tyre i pari.

E vërteta është e thjeshtë: kur paratë janë në krye të tryezës, parimet zakonisht dalin jashtë dhomës.

Njerëzit më të zhurmshëm në skenë janë shpesh më të qetët kur diçka ka vërtet rëndësi. Mos u tronditni. Shumë nga këta njerëz e kaluan tërë karrierën e tyre duke bërë çfarëdo që u thuhej të bënin. Ata ndoqën trendet, kopjuan atë që funksiononte dhe luajtën të sigurt. Kjo është arsyeja pse ia dolën mbanë.

Të mbrosh diçka nuk ishte kurrë pjesë e planit të biznesit.

Ndërkohë, njerëzit që shprehin mendimin e tyre, pranojnë kritikat dhe qëndrojnë të palëkundur quhen të vështirë, kontravers ose të çmendur. Kështu ka qenë gjithmonë. Prandaj, mos prisni që personazhet e famshëm të shpëtojnë atdheun tuaj. Mos prisni miratimin nga njerëz që nuk do të rrezikonin asnjë dollar për të mbrojtur atë për të cilën do të vdisnit

Mbani mend çdo emër.

Mbani mend ata që folën. Mbani mend ata që heshtën. Mbani mend ata që e panë të ardhmen tonë të shitet copë-copë dhe u sollën sikur nuk e panë. Dhe kur të vijë koha për të shpenzuar paratë tuaja të fituara me mund, shpenzojini ato me njerëz që qëndruan me ju. Besnikëria është e ndërsjellë.

Sa për këtë absurditet se Kosova dhe Shqipëria nuk janë të të njëjtit gjak… ruajeni. Ne ndajmë histori, gjuhë, rrënjë dhe sakrificë. Njerëzit që shtyjnë përçarje gjithmonë kanë kuptuar një gjë: një popull i bashkuar është më i vështirë për t’u kontrolluar. Qëndroni së bashku. Qëndroni të zhurmshëm. Qëndroni të pamundur për t’u blerë

Policia greke ka sekuestruar mbi 109 kilogramë marijuanë pranë kufirit greko-shqiptar gjatë një operacioni të zhvilluar mëngjesin e së dielës në zonën e Igumenicës. Sipas autoriteteve, efektivët ndaluan një automjet që dyshohet se ishte ngarkuar me lëndë narkotike.

Gjatë kontrollit u gjetën dhe u sekuestruan 102 pako me marijuanë, me peshë totale 109 kilogramë e 364 gramë. Pakot me drogë ishin fshehur në sediljet e pasme dhe në bagazhin e automjetit.

Në pranga ka përfunduar drejtuesi i mjetit, një shtetas turk 43-vjeçar, ndërsa hetimet vijojnë për identifikimin e bashkëpunëtorëve të mundshëm të përfshirë në rrjetin e trafikut.

Sipas policisë greke, që nga shtatori i vitit 2025 janë sekuestruar mbi 1.1 ton lëndë narkotike që dyshohet se janë trafikuar përmes kufirit greko-shqiptar.

Rastet më të shumta janë regjistruar në Igumenicë, si në rrugë tokësore ashtu edhe detare, ndërsa sekuestrime të tjera janë kryer në Janinë, Selanik dhe Kostur.

Nga Lorenc Vangjeli:

Rama i ka përcillte gjithmonë me tallje protestat e opozitës zyrtare kundër tij. Me më shumë qesëndi sesa me instikt politik, kështu u përball ai edhe me valën e tyre të dhunshme mbas djegies së mandateve në 2019-ën, kohë kur opozita u vetëvra, me sukeses të plotë. Dhe si për të cuar deri në fund argëtimin, atëherë i gostiste me një koktejl gazi lotësjellës protestuesit e tradhëtuar nga drejtuesi i tyre i lig, naiv e shejtanbudalla.

Edhe më shumë ironi kishte për protestat e PD-së me Berishën në krye.

Grushtit gjithmonë e më të rrudhur të protestuesve, ju afronte si qerasje nga “lokali” përsëri gazin lotësjellës dhe dushin me ujë me presion e spray-n me piper. Duke i shpëtuar në këtë mënyrë nderin Berishës që nuk arrinte dot të koagulonte mllefin ndaj qeverisjes së Ramës me masivitet.

Protestat e fundit në Tiranë, me zanafillë Zvërnecin janë ndryshe.

Për t’ju përgjigur atyre ai mori borxh, si nder të kthyer mbrapsht nga Berisha, fjalorin e dikurshëm të këtij të fundit. Kryeministri përdori shprehjen se “…ata vijnë vërdallë si çakejtë e Agimit të Artë…”. Duke lënë kështu të kuptohet se ata janë ushtarë të një beteje që nuk ia njohin komandantët.

Në kohën kur çdo krahasim mbart mëkatin e të qenit i calë, krahasimi i kryeministrit në cdo rast është më së paku i gabuar dhe i ekzagjeruar.

Në protestën e Parfumit, siç po quhet ajo që po ndodh prej pak ditësh në Tiranë, në prerje tërthore, ka një masivitet të panjohur më parë të rinjsh e të rejash. Nga të gjitha shtresat dhe kategoritë e shoqërisë. Që nga ata që i zemëron ndershmërisht dhembja për flamingot e pelikanët e rrallë, tek anarkistët e neomarksistët që urrejnë kapitalin. Mes tyre, mbase mund të gjendet edhe një bërthamë e frymëzuar nga axhenda joshqiptare, sic beson vetë Rama.

Por në masivitet ata janë pjesë e një opozite shumë herë më të madhe se ajo që përfaqësohet nga flamuri zyrtar i opozitës dhe shtizat kundër pozitës.

Eshtë ajo pjesë e qytetarëve që refuzojnë ndarjen klishe mes të majtës e të djathtës, pushtetit të shumicës dhe atij të pakicës dhe që janë të frustruar nga Republika e re e ZeqiLandit, që nuk i jep qytetarëve të tij shanse të barabarta. Që ndjejnë se politika, edhe kur betohet në emër të tyre, nuk i përfaqëson më prej kohësh. Që janë të papunë dhe që me lezet ju tregohet se bota e lirë është vetëm disa dhjetra minuta larg me avion nga Rinasi nga ku i çojnë këmbët ku hedhin sytë.

Që vuajnë shpërndarjen tmerrësisht të pabarabartë të të ardhurave e rritjen brutale te çmimeve.

Që shohin si janë përmbysur hierarkitë morale të shoqërisë, ku i forti dhe banditi nderohet dhe varfëria e ndershme konsiderohet krim i pafalshëm. Që janë dëshmitarë sesi vota e tyre numërohet, por nuk arrin të zgjedhë. Që shohin sesi një elitë banale dhe e emëruar, në politikë dhe në biznes, është e ndarë prej jetës së tyre edhe formalisht me gardhe në oaze vaniteti. Që produkti i vjedhjes nuk fshihet, por mburret krenarisht si zotësi.

Frustrimi tyre si spektatorë të dënuar të ndjekin spektaklin real të Big Brotherit, me të njëjtët personazhe prej më shumë se tre dekada, personazhe që ndryshojnë vetëm rolet, por jo emrat, ka arritur në pikën e vlimit. Pikërisht këtë prerje tërthore të Protestës së Parfumit duhet të analizonte një politikan veteran si Rama. E pas kësaj, me shumë gjasë, do të ndryshonte krejtësisht edhe qasjen ndaj saj.

Koha do të dëshmojë, edhe nëse protesta do të shuhet gradualisht me ardhjen e verës dhe Kampionatit Botëror, që armiqtë e Edi Ramës janë shumë më shumë sesa ata që dalin në Bulevard. Me gjasë ata do të kenë në portret edhe zili fqinjësh, edhe luftë hibride nga vende jo miqësore me Shqipërinë, por edhe shumë më shumë se kaq. Ndoshta mund të vërtetohen edhe teori konspirative që lidhin Sorosin e famshëm me një hakmarrje kundër ish-birit për shpirt nga Shqipëria bashkë me ish-birin e rënë në fatkeqësi që e ka dashur dikur me shpirt ish-atin.

Dhe nuk përfundon këtu se këtu mund të fillojë.

Ajo që është tmerrësisht shumë dhe një faturë që Shqipëria dhe vullnetet vetjake të Ramës mund të detyrohen ta paguajnë deri në fund të këtij viti, është shndërrimi i Zvërnecit si një Casus Belli, një shkak për luftë mes presidentit Trump e demokratëve në SHBA.

Kur Kongresi e Senati mbas zgjedhjeve të mesmandatit në nëntor, me të gjitha gjasat do të kërkojnë të hetojnë nëse e Bija dhe Dhëndri i Presidentit Trump kanë përdorur influencë politike për biznes privat.

Dhe përtej tyre, mund të shfaqet edhe segmente evropiane, ndoshta gjermanë e britanikë, që përtej gjuhës formalisht korrekte, e kanë të vështirë të bashkëjetojnë me një president amerikan, së paku atipik e të paparashikueshëm. Dhe që do të fërkonin duart nëse Shqipëria afronte një armë spektakolare për luftën ndaj tij. Mjafton të shihet CNN, New York Times-i dhe një seri mediash tradicionale evropiane për të kuptuar se cfarë sheh syri sot, është shumë më pak se ajo që mund të ndodhë nesër.

Në këtë front të bashkuar armiqësish, kryeministri Rama që e ka thënë me ëndje dikur se jeton “…në vetminë e majave”, megjithatë nuk është vetëm. Ai ka për aleatë atë masë të panjohur shqiptarësh që i kanë llogaritur tashmë si në xhepat e tyre katër miliardët e premtuara të investimit dhe një pjesë tjetër shqiptarësh indiferentë, që nuk dallojnë ndryshimin mes flamingove dhe harabelave.

Përtej tyre, nuk ka më llogari forcash.

Pa mbështetjen e ish-miqve me të cilët fitoi “revolucionin” antiBerishë në 2013, pa simpatinë e miqve të rinj që ka rekrutuar në rradhët e armiqve të vjetër, pa besnikërinë e mercenarëve me shumë padronë si k..rvat me shumë klientë, i rrethuar vetëm nga seria e pabesueshme e kulprave mizore që i janë bashkangjitur dhe nëpunësve që ai vetë ka emëruar si politikanë, Rama duhet të llogarisë edhe lodhjen nga pushteti.

Në gjithë këtë tablo të zymtë, për paradoks, i mbetet gjithashtu të shpresojë tek ndihma bujare e armikut të tij të betuar Sali Berisha.

Rama ndoshta ende shpreson të llogarisë që përballë portretit të ashpër të Berishës, të sakatuar nga Gërdeci e të pushkatuar në 21 Janar, të vazhdojë të ngjajë si një gjimnaziste që për një një trill të momentit, ka humbur virgjërinë me fqinjin harrakat të lagjes. Fundja, kjo është botë kontrastesh dhe hesapi: “Po mirë iku, por kush vjen?”, është gjithmonë një dilemë që kërkon zgjidhje…!

➡️ “Mua nuk më trembin protestat, mua më trembin ëndrrat që nuk realizohen” kështu e nis reagimin e tij biznesmeni shqiptar Gjergj Luca.

Nëpërmjet një video-mesazhi të publikuar në rrjet, Luca vë theksin te investimet amerikane që pritet t’i hapin shumë dyer Shqipërisë, ndërkohë që disa prej qytetarëve nuk po dakordësohen për këtë gjë.

Korça ka hyrë zyrtarisht në sezonin turistik me Karnavalet dhe aktivitetet verore që sjellin mijëra vizitorë në qytet. Por këtë vit, krahas muzikës, festave dhe atmosferës turistike, rrugët e qytetit janë mbushur edhe me zërin e protestës. Në ditët e fundit, mijëra qytetarë janë mbledhur në pedonalen e Korçës për t’iu bashkuar lëvizjes qytetare që ka nisur kundër projektit në Zvërnec dhe kundër politikave të qeverisë.  

Protestat kanë vijuar edhe gjatë fundjavës, në të njëjtën kohë kur qyteti pret vizitorë nga e gjithë Shqipëria dhe diaspora për aktivitetet kulturore dhe turistike.

Organizatorët kanë theksuar se qëllimi është që zëri i qytetarëve të dëgjohet pikërisht në momentin kur vëmendja është e përqendruar te Korça.  

Kjo ka krijuar një kontrast të pazakontë: nga njëra anë skenat festive, muzika dhe karnavalet, ndërsa nga ana tjetër pankarta, thirrje dhe tubime qytetare. Për shumë korçarë, sezoni turistik nuk mund të ndahet nga debatet për të ardhmen e vendit dhe shqetësimet që ata kërkojnë të adresohen.  

Ndërsa bizneset shpresojnë për një verë të suksesshme dhe dhe ulje të taksave. Kështu, Korça po e pret verën 2026 mes dy realiteteve: festës që sjell turizmi dhe protestës që po mbledh çdo ditë më shumë qytetarë në shesh.  

Korça, qyteti që prej vitesh identifikohet me kulturën, serenatat dhe karnavalet, po përjeton një realitet ndryshe. Në vend të atmosferës festive, kostumeve shumëngjyrëshe dhe paradave që dikur tërhiqnin vizitorë nga e gjithë Shqipëria, sheshet e qytetit po mbushen me qytetarë që kërkojnë të dëgjohen.

Protesta e zhvilluar mbrëmjen e djeshme në qytet ka sjellë sërish në vëmendje një debat që dëgjohet gjithnjë e më shpesh mes korçarëve: a po humbet Korça shkëlqimin që e karakterizonte?

Për shumë banorë, qyteti nuk ka më gjallërinë e viteve të shkuara. Emigrimi i të rinjve, vështirësitë ekonomike dhe mungesa e aktiviteteve që dikur e bënin Korçën një nga qendrat më aktive kulturore në vend, kanë lënë gjurmë të dukshme në jetën e përditshme.

“Dikur prisnim karnavalet me muaj. Sot njerëzit mblidhen në shesh për të protestuar”, shprehen qytetarë që shohin një ndryshim të madh në atmosferën e qytetit.

Ndërsa karnavalet mbeten një traditë e rëndësishme për Korçën, shumë mendojnë se energjia qytetare po shfaqet në forma të tjera. Protestat e ditëve të fundit kanë treguar se qytetarët janë të gatshëm të dalin në shesh jo vetëm për të festuar, por edhe për të ngritur zërin për çështje që i shqetësojnë.

Korça vazhdon të mbetet një nga qytetet më të veçanta të Shqipërisë, por sfida e saj sot duket se nuk është vetëm ruajtja e traditave, por edhe rikthimi i optimizmit dhe gjallërisë që për vite me radhë e bënë simbol të kulturës dhe qytetarisë shqiptare.

Mes festës dhe protestës, Korça po kërkon sërish shkëlqimin e saj.

Për herë të parë, pas zhurmës së bujshme nëpër rrjet se pse vëllezërit Donald dhe Romeo Veshaj nuk reagojnë në lidhje me situatën e krijuar për projektin që pritet të zhvillohen në Zvërnec, dyshja ka reaguar duke zbuluar qëndrimin e tyre.

Me bindje të plotë se investimi do të jetë në të mirën e Vlorës, vëllezërit Veshaj shprehen se vlonjatët e duan investimin, ndërsa shtojnë se nuk ka pse të flitet në Tiranë në emër të banorëve të Zvërnecit që haptazi janë pro projektit.

“Dua që zëri i vlonjatëve të dëgjohet sepse më është dukur sikur jemi anashkaluar, flitet në emër të Vlorës, përdoren këngë polifonike e vlonjatin nuk e ka dëgjuar njeri” tha Donaldi pasi dëgjoi mendimet e vlonjatëve në emsionin “Më lër të mbaroj”. 

Pjesë nga biseda:  

Donaldi: Duhet të reagojnë për përgjegjësinë për qytetin për 2 ekstremet më të mëdha: 1 prishjen eantyrës dhe 2 një nga projektet më të mëdha në Europë.

Romeo: Vlonjatët duhet të pyeten, profesionistë, sportistë, intelektualë, sipërmarrës. Duhet t’i dëgjojmë sepse kanë kontribuar shumë.

Donald: Në emër të Vlorës po flitet shumë. Duhet dëgjuar fjala e vlonjatëve.

I ftuari i parë, këngëtari Renato Jaho:Si rinia, si popull i Vlorës, jam pro investimeve. Jam kundër asaj aushvicës sepse ato gardet, telat janë një aushvicë. Ata duhen zhdukur. Por investimi është zhvillim. Zhvillimi sjell rininë nga e para, nëse ne kërkojmë që rinia të kthehet këtu, atëherë investimi është shumë po shumë i rëndësishëm por e theksoj kundër aushvicit.

Ish futbollistit, Vasil Ruci: Ngushëlloj familjen e atij policit. Por zhvillimi është i mirë për të gjithë, edhe protestat janë të mira.  

Ronald Bizhani: Vlora në shekullin e fundit ka hapur faqet e mediave botërore, Vlora është më shumë sesa një nominim gjeografik, është një qendër ku ndërthuren etimologjia, karakteri, rrënjët historike. Para se të vinin thelbin se pse Vlora ka hapur faqet e para, qeveritë kanë ardhur nga Vlora dhe bie nga Vlora.

Që të ndajmë një gjë, në kapitalizëm është një gjë: paraja lëvizi botën. Edhe shqiptarët duhet të kuptojnë që është kapitali i cili lëvizi gjërat. Falë investimit në lagjen time kam sot një pronë që kushton 3 milionë euro, por nuk e dhashë sepse lidhej historia e familjes sime. 

Falë atij investimi, unë nuk kisha frikë të thojë me zë të lartë që në atë godinë ku linda unë, ime bijë e mund të lindë dhe stërnipi ishte selia e bankës së parë kombëtare shqiptare. Unë nuk kam frikë nga zhvillimi dhe investimet e Edi Ramës sepse ai ka bërë nga investimet më virtuoze të prodhimit të vajit të ullirit në të gjithë zonën.

Mua nuk ma merr dot shtëpinë zhvillimi, as tokën time. Nuk ma vjedhin dot qeverisjen, por kjo nuk ma ndalon fantazinë time të kërkoj një investitor për zonën. Nuk është krim, krim është të vjedhësh.

Donaldi: Greku gjithmonë na ka dashur. Nuk ka pse të na ketë inat.

Jaho: Në rrjete sociale shohim shumë gjëra që nuk janë të vërteta. Në Greqi kanë postuar diçka duke bërë ironi sepse nuk na i dhanë ne 4 miliardë lekët por Shqipërisë.

Donaldi: Ç’lidhje kanë lekët e shqiptarëve me këtë investim o Bruno?

Sipërmarrësi Bruno Musa: Besoj është dezinformim dashakeq dhe patjetër që do dilet në këto tema për të justifikuar protestën se s’ka se si të ndodhë ndryshe. Duhet kuptuar se lekët janë të investitorit privat i cili do të hedhë lekët e tij këtu, dhe ne në ëndrrën më të bukur që mund të shikonim nuk do  e imagjinonim kurrë që të vinim hotelet me brand-et më të njohura në botë e të investonim në Vlorë. Investimi që pritet të bëhet është në të mirën e të gjithëve, të rriturve,  fëmijëve, ata që kanë një biznes.

Donaldi: Pse vlonjatët nuk çohen në protestë siç çohen në Tiranë?

Jaho: Unë si rini, mendoj se neve na bën mirë investimi. Por nuk na bën mirë që ti të vish këtu e të na thuash që deti nuk është më i yti. Investimi sjell zhvillim, zhvillimi sjell rininë sërish nga e para në Shqipëri.

Donaldi: Dua që zëri i vlonjatëve të dëgjohet sepse më është dukur sikur jemi anashkaluar, flitet në emër të Vlorës, përdoren këngë polifonike e vlonjatin nuk e ka dëgjuar njeri.

Korça nuk hesht. Korça flet me zërin e qytetarëve të saj. Sot, në orën 18:00, te Ushtari i Panjohur, korçarë të çdo moshe mblidhen sërish për të treguar se qyteti i serenatave, kulturës dhe dinjitetit nuk dorëzohet përballë padrejtësive.

Me qetësi, me qytetari dhe me vendosmëri, Korça ngrihet sërish për të kërkuar ndryshim ,transparencë, burg për qeveritarët e koruptuar dhe drejtësi dhe një të ardhme më të mirë.

📍 Ushtari i Panjohur
🕕 Ora 18:00