Një dhimbje që nuk matet me kilometra, por me vitet që kalon larg vendit tënd, me sakrificat e emigracionit dhe me dëshirën për t’u kthyer një ditë në Shqipëri, për të ndërtuar familjen dhe për të jetuar me dinjitet në atdheun tënd. Por ka edhe një tjetër realitet që ngre pikëpyetje: çfarë ndodh kur njerëzit që flasin për Shqipërinë përballen me një propagandë të fuqishme mediatike, me zëra të lidhur me pushtetin dhe me individë që e shohin ndikimin publik
si një mundësi për përfitime personale?
Dajana thote qe ti ke nje agjensi influencerash qe i nxjerr si eskorta neper hausparty neper rruge ..dhe ke frike mos iken i gjati ,se pastaj kush do te paguaje …si do i nxjerresh ti leket ….si do i nxjerresh ti k*rvat rrugeve ….
Në këtë debat, shfaqja e influencerave dhe e qytetarëve që vijnë nga jashtë për të shprehur mendimet e tyre mund të sfidojë narrativat e konsoliduara të mediave dhe komunikimin politik. Dallimi thelbësor është se kush flet për interesin publik dhe kush përpiqet ta përdorë atë për interesat e veta.
Arjan Koçi, i cili shprehet se dëshiron të kthehet nga Anglia në Shqipëri, përfaqëson këtë dëshirë për rikthim. Mesazhi i tij, sipas qëndrimit të paraqitur, është se kthimi nuk bëhet për pagesa apo përfitime, por për të pasur mundësinë të jetojë në vendin e vet dhe të ndërtojë një të ardhme këtu.
Edhe Dajana Kaja, e cila shprehet se kërkon të rikthehet nga Australia, lidhet me të njëjtën dëshirë: që Shqipëria të mos jetë vetëm vendi ku ke lindur, por edhe vendi ku mund të jetosh, të punosh dhe të krijosh familjen tënde. Dashuria për flamurin është e rëndësishme, por ajo duhet të shoqërohet me kushte konkrete për të jetuar me dinjitet.
Shqipëria nuk është pronë e një partie, e një kryeministri apo e një grupi njerëzish që kontrollojnë hapësirën publike. Ajo u përket të gjithë shqiptarëve, brenda dhe jashtë kufijve thone ata.
